دوباره و ابلهانه از رفراندوم صحبت می کنند
یکی از خاصیتهای برخی روشنفکران و روزنامه نگاران در کشور ما شناوری عقاید آنها در بستر زمان و بر حسب موقعیت است. کار ناپسندی است که منجر به دورویی در سخن گفتن و نان به نرخ روز خوری میشود.
این روزها که مساله فلسطین دوباره به سطح آمده روشنفکر جماعت نیاز به موضعگیری میبیند ( چون میترسد اگر در مورد همه چیز نظر ندهد فراموش میشود) و به دلایلی که همه میدانندخود را مجبور میبیند حق را به اسرائیل بدهد ( روشنفکر اساسا شارح مواردی از این دست است نه سینه زن یک طرف!) .
از جمله لفاظیها در این مورد ، بیان این است که چون فلسطینی ها حق خود را از تقسیم سرزمین که سازمان ملل تعیین کرده بود نپذیرفتند، این شر به وجود آمد.
ما تخصصی در باره این مساله نداریم و موضعگیری هم نمیکنیم جز آنکه یک ماه است میبینیم یک قتل عام در جریان است و اروپا و آمریکا که حاکم و فعال بلامنازع در مواردی از این دست (مثل مداخله در بالکان) بودهاند مشوق این قتل عام هستند .
ما حرفی بیشتر از این نمیزنیم که این رفتار را محکوم کنیم، اما از روشنفکر ایرانی که در مقام کارشناس وارد میشود و پای خود را ابتدا روی پله چهارم نردبان میگذارد و یک دعوا را از زمان رسیدنش به کلانتری روایت میکند میپرسیم چرا این کار را می کند؟ میخواهد خودش را پهلوی کی جا بیندازد؟
داستان تقسیم فلسطین تا آنجا که ما میدانیم بطور کاملا خلاصه بر میگردد به موارد تاریخی زیر:
۱ – درپایان جنگ جهانی اول انگلستان و فرانسه بقایای امپراطوری مضمحل عثمانی در شبه جزیره عربستان را تقسیم کردند و نمایندگان آنها(سایکس و پیکو) با خط کش روی نقشه شبهجزیره عربستان کشور سازی کردند. (نگاهی به نقشه بیندازید)
۲- قیمومیت تکه فلسطین با بریتانیا بود و قولی هم از سوی آنها به یهودی ها داده شده بود که کشوری برای آنها ایجاد شود. ( شاید کار خوبی بود ، ولی نه آنگونه که آنها انجامش دادند!)
۳- راه حلی که در پیش گرفتند این بود که (پلهسوم نردبان اینجاست) یک هیات سازمان ملل بیاید و تحقیقی بکند و بعد در مجمع عمومی تصمیم به تاسیس دولت یهودی بگیرند. همین کار را هم کردند. درست مثل بحرین ایران، که هیاتی آمد دوروز در انجا ماند و بعد رفت گفت آن را مستقل کنید و سازمان ملل استقلال بحرین را اعلام کرد. ایرانی ها سه نسل است دارند خون جگر میخورند که این کار چه خیانت بزرگی بوده و کدام خبیث این راهزنی را کرده است. قبول دارید اگر این کار در فلسطین خوب بوده ، در بحرین هم خوب بوده ؟؟ ( این یک پرسش تاریخی جدی است که حالا جامعه نو جوابش را میخواهد)
روشنفکر ایرانی از خودش نمیپرسد وقتی از ساکنان مسیحی، یهودی و مسلمان فلسطین پرسیده نشده بود آیا با تقسیم سرزمین بر اساس دین ( شرارتبار و خطرناکترین نوع کشورسازی ) موافقند یا نه، نماینده کشورهای آمریکای لاتین یا شرق دور که احتمالا اصلا نمیدانستند فلسطین کجاست و مساله آن کدامست چه حقی برای تصمیم گیری برای سرنوشت مردم آن داشته اند که با رای آنها چنان تقسیمی صورت گیرد؟
داستان از اینجا خراب است آقای نویسنده روزنامه نه از آنجا که فلسطینی ها به حق خود قانع نبودند! اعمال اعراب در برخورد با این تقسیم البته بخردانه نبود و عجولانه بود ، ولی این امر ملاک درستی آن تقسیم حیلهگرانه نیست.
هر کس بخواهد میتواند این آقایی را که رفته عربستان و دوباره و ابلهانه از رفراندوم در سرزمینی که همه چیز آن تغییر کرده است سخن گفته و خواستار برگرداندن چرخ تاریخ شده مسخره کند، هرچند روشنفکران اشخاصی را که نمیفهمند چه میگویند مسخره نمیکنند.
نکته ما فقط این است که به عنوان روشنفکر و روزنامهنگار حق نداریم تاریخ را بر اساس نیاز خودمان به حفظ وجاهت در میان عوام نقل کنیم وگرنه ، ….وگرنه با آن اقای فوقالاشاره تفاوتی نداریم!
٭جامعه نو
