در این یکی دو روز گذشته که قضیه اختلاس سه میلیارد و هفتصد میلیون دلاری نورچشمیها و فرصتطلبان و طراران وطنی برملا شد، به یاد رضا شاه افتادم که بیچاره با چه دقت و دلسوزی ای بر مصرف ارزهای خارجی کشور نظارت میکرد.همین دیشب در کتاب خاطرات یکی از نزدیکان رضا شاه خواندم که یکی از مشغله های دائمی رضاشاه ،پس از غروب آفتاب،بیرون کشیدن پروندههای محصلینی بود که وی برای تحصیلات عالی به اروپا فرستاده بود.در آن دوران طبق قانونی که در مجلس به پیشنهاد رضا شاه تصویب شده بود دولت مکلف بود هر سال یکصد محصل ایرانی را به اروپا بفرستد تا پس از پایان تحصیلاتشان به وطن برگردند و به مردم خدمت کنند.
میگویند رضاشاه چنان با دقت بر مخارج روزانه این دانشجویان نظارت میکرد که حتی درباره نوع خوراک یا مسکن آنها در اروپا مدام به آقای مرات،مسئول دانشجویان ایرانی در اروپا،تلگراف میزد و توصیه میکرد تا جلوی حیف و میلهای احتمالی ارزهای ارزشمند خارجی توسط دانشجویان را بگیرد.
این صرفه جویی ها در حد بیست پوند و سی پوند بود اما همین ارقام اندک اهمیت بسیار زیادی برایش داشت چرا که کشور فقیر بود و درآمد ارزی چندانی نداشت.بله رضا شاه دیکتاتور بود اما حداقل به عنوان حاکم حواسش جمع بود که کسی به بیت المال دست درازی نکند حتی در حد بیست پوند ناقابل.مقایسه آن دوران با دوران فعلی که در روز روشن میلیاردها دلار ثروت عمومی به باد فنا میرود و هیچکسی هم عین خیالش نیست ،دود از سرم بلند میکند.
