در ده سال گذشته، دست کم در هر سال، یک اختلاس و غارت اموال عمومی به ارزش بیش از یک میلیارد دلار رسانه ای شده است. بماند که نتیجه رسیدگی به آنها کمترین دستاوردی برای مردم و افکار عمومی نداشته است.
این ارقام نشان می دهد که به رغم ادعای مقامات جمهوری اسلامی ، فساد به شدت ساختاری است و تک تک سلول های آن را در برگرفته و چون سرطانی، بیمار را به نقطه بی بازگشت خواهد رساند.
هر چند آخرین اختلاس و سوءاستفاده از موقعیت و غارت منابع عمومی از نظرارزش ریالی بالاترین در عمر جمهوری اسلامی است، اما با توجه به تورم بالای سالانه و همچنین نرخ متوسط دلار ، بالاترین رقم غارت سرمایه های مردم ایران، به شرکت پدیده شاندیز با رقمی بالاتر از بیست و هشت میلیارد و ششصد و چهارده میلیون دلار است.
این رقم مستقیما به وسیله بانک مرکزی از جیب مردم و با انتشار و چاپ پول برداشته شد.
در آن سال این شرکت با استفاده از امکانات و همراهی برخی صندوق های قرض الحسنه، منابع مادی بسیاری از مردم را بر باد داد و در نهایت چون بانک مرکزی نتوانست و یا نخواست و یا نگذاشتند این مبلغ را از صاحبان آن صندوق ها بگیرد، ترجیح داد همه مردم ایران را به طور مساوی تنبیه کند و پول را شبانه از جیب آنها بردارد. بالاخره عدالت و مساوات به درد چنین زمان هایی می خورد!
قابل توجه کسانی که می گویند در جمهوری اسلامی عدالت و مساواتی نیست.
از همه افرادی که درگیر این غارت ها بودند، تنها شهرام جزایری و فاضل خداد هزینه دادند.
اولی هم پول را پس داد و هم زندانش را کشید و دومی جانش را از دست داد. وقتی او را در گونی به داخل کشور آوردند و اعدامش کردند تا به جای برادران رفیق دوست هزینه بدهد.
در بیشتر این موارد ردی از محمود احمدی نژاد دیده می شود. با آن اجازه هایی که در دخل و تصرف منابع کشور در جیب داشت. اگر صد میلیارد دلار حاصل از فروش نفت که در دوره هشت ساله او و بنا به گفته سازمان بازرسی وارد خزانه نشده، به این عدد اضافه شود رقمی بیش از ۱۶۶ میلیارد لار خواهد بود. مبالغی که به طور متوسط درآمد سه سال فروش نفت ایران در روزگار بدون تحریم خواهد بود.
ارقامی که فقط محمود و کسانی که از نزدیکان فکرای اش هستند می دانند چه سرانجامی یافته است.
