در حالی که نظام ولایی سعی بیحاصلی میکند تا فضا را انتخاباتی کند، بیانیه ۱۷۰ امضایی مسائل و راه کارهای دیگری را عمده میکند. در این بیانیه تعبیر «تنها روش بنبستشکن و راهگشا» بکار رفته که اشاره به شرایط قفل شده سیاسی کنونی دارد.
برای باز شدن قفل سیاست در ایران سه رویکرد مطرح است: یک- اتکاء به اپوزیسیون خارج از کشور و کمک گرفتن از دولتهای خارجی (برای افزایش تحریمها، بستن سفارتخانهها، در فهرست تروریستی قرار دادن سپاه و نظایر آن). دو- تکیه بر مردم و جنبش اجتماعی سه- تکیه بر تغییر و فروپاشی حکومت از درون(شبیه شوروی) در ناامیدی از خارجیها و توان اعتراضات خیابانی.
خواسته اصلی این بیانیه «گذار و تحول» و «جدایی دین و حکومت» و خط مشی پیشنهادیاش تکیه بر «مردم به خصوص جوانان» است.(نه اتکاء به خارج و خارجیها و نه به تغییرات درون حکومت)
این بیانیه تنها روش بنبستشکن و راهگشا را همگرایی و همبستگی اجتماعیِ ظرفیتها و سرمایههای ملیِ کنشگر (کنشگر واقعی نه فضای مجازی)، انسجام و سازمان یافتگی منضبط و مقاومت مدنی خشونت پرهیز میداند.
چند سالی است تعبیر «به نام هستیبخش» در یک سری از بیانیهها دیگر تبدیل به لوگوی بیانیههای چند صد امضایی شده است که در داخل کشور و عمدتا از سوی فعالان ملی- مذهبی، نهضت آزادی، اصلاحطلبان رادیکال(مثل آقای قدیانی)، برخی جدا شدهگان از اردوگاه ولایی وجمعی از فعالان مدنی و ملیِ مستقل صادر میشود.
این بیانیه دو بخش دارد: یکی توصیف وضع موجود و دیگری طرح خواسته و نیز خط مشی دستیابی به آن.
بیانیه در توصیف وضع موجود به فقر، بیکاری، اعتیاد، تبعیض علیه زنان، مهاجرت، خودکشی و… و سیاست خارجیِ ضد منافع ملی و نیز سرکوب خشونت آمیز آزادیها، زنان، معلمان، کارگران، هنرمندان، روزنامهنگاران و… و به نازلترین سطح رسیدنِ مشروعیت حکومت و بستن هر گونه راه اصلاح اشاره میکند.
تکیه اصلی بیانیه بر مردم و «به خصوص جوانان» است و نه داخل حکومت و یا خارج از کشور و خارجیها. غالب مردم دیگر امیدی به این حکومت ندارند. اما خروج از این وضعیت را باید در یک نقشه راه واقعبینانه جستجو کرد.
گفتگوی رضا علیجانی با ایران اینترنشنال
https://t.me/rezaalijani41
