نرگس محمدی، برنده جایزه صلح نوبل، پس از آخرین ملاقات چهار زندانی سیاسی کُرد محکوم به اعدام با خانوادههایشان، نوشت؛
مادران عزیز سرزمین ایران
مهمانان تهران از کردستان
با تمام قلبم با شما هستم. گر چه این سوی دیوارم، اما تپش قلبتان را میشنوم. گرمای تنتان را در این سوز بی رحم حس می کنم. چشمانم به این تپه هاست، اما صدای جریان خون جوانانمان را که از دیروز تا فردا زیر آن جاری است، میشنوم. بیقرارم.
میدانم چشمانتان خیره به راه همدلی و حمایت است. هیچوقت همچون این لحظه ها آرزو نمی کردم که آن سوی دیوار بودم، اکنون می گویم ای کاش بیرون زندان و در کنار شما ایستاده بودم.
در حیاط زندان ایستادهام فریاد زنان
اعدام نکنید.
خون نریزید.
به دار نیاویزید.
مادران را تنها نگذارید و هر جا که ایستاده اید در مقابل اعدام سکوت نکنید.
نرگس محمدی
زندان اوین
بهمن ۱۴۰۲
