در جریان اعتراضات بازنشستگان تامین اجتماعی علیه مداخله غیرقانونی دولت و بی توجهی به قوانین موجود در افزایش حقوق شان، کانون های بازنشستگی هم بخاطر منفعل و مماشات با مقامات حکومتی تحت فشار و انتقاد بدنه بازنشستگان قرار گرفتهاند.
کانون های بازنشستگی که نمایندگانشان تحت انتخاباتهای کنترل شده حکومتی و با تایید مقامات بالادست و با ترفندهای عجیب و غریب و اغلب رابطه های غیرعلنی بر سرکار میآیند و راه را برای حضور نمایندگان مستقل، تنگ و سخت میکنند، بعد از انتخاب از جیب بازنشستگان تامین هزینه میشوند. یعنی سیستم انتخابات و تایید نمایندگان با دولت و نهاد های امنیتی، اما بودجه اش بر گردن بازنشستگان!!
کارنامه چهل ساله این تشکلها که بیش از ۳۰۰۰ عضو دارند نشان میدهد که همواره در همسویی با سیاست دولت های مختلف و جناح بندی های آن عمل کرده و کار موثری برای بازنشستگان نکرده اند. از صدها کانون و هزاران عضوش در سراسر ایران آبی برای بازنشستگان تامین اجتماعی گرم نشد!
کانونهای بازنشستگی تشکلهای زرد بیخاصیتی شده اند که بازنشستگان با آگاهی از موقعیت و نقش بی تاثیری آنها، خود مستقلاً راه خیابان را انتخاب کرده و بی توجه به توصیه های کانون ها و نقش سرعت گیر آنان، با اعمال اراده مستقیم خود مطالبات را در کف خیابان جلوی افکار عمومی جامعه مطرح میکنند و آنچه که تا کنون بدست آورده اند به یمن همین حضور مداوم و اراده خودشان بوده که با شعار «تا حق خود نگیریم، از پا نمینشینیم» مصمم به ادامه آن هستند.
شورای بازنشستگان ایران
۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۳
