ابوالفضل رحیمی شاد
ما مخالفین ساختار سیاسی کنونی اگر به اندازه یک کاندیدا امکان و شرایط استفاده از رسانه ملی را داشتیم مطمئن باشید بدون شک رای هیچکدام از کاندیداها و چه بسا جمع رای همه کاندیداها به اندازه ما نبود. اگر احیانا امروز تصور میکنید هزینههای پرداخت شده جانی و مالی، مادی و معنایی با این انتخابات از بین میرود سخت در اشتباهید.
فرایند تحول اجتماعی صورت گرفته طی سالهای اخیر عمیق و ساختاری است اما این نمایش های سیاسی سطحی و ظاهری است. منتهی ما نباید با بخشی از مخالفان که تصور میکنند با شرکت در انتخابات میتوانند زمینه مناسب تری برای تغییر ایجاد کنند خودمان را در تضاد ببینیم و آنها را دشمن خطاب کنیم. بله قطعا با نگرش، رویکرد و محاسبات ما اشتباه میکنند و خیلی دور نیست که بفهمند حتی فریب خورده اند. اما باید قبول کنیم نگاه و رویکرد و محاسبتشان با ما متفاوت است. به زور که نمیشود به کسی گفت باید مثل من فکر کنی. حرکت اجتماعی غالبا کند و آهسته است. بالاخره یا آنها یا ما یا شاید هم هر دو به زودی خواهیم فهمید شاید حداکثر یک روز بعد از انتخابات.
اینکه ما منسجم نیستیم، دسترسی به رسانه ملی که بودجه اش از جیب ما تامین میشود نداریم، فهم آنها از دموکراسی یعنی من هستم به درک که تو نیستی، نماینده مدعی عدالت خواهی یک بار نگوید بیش از ۵۰ درصد جامعه رسانه ندارند و جایشان خالی است. و نظایر اینها واقعیت جامعه امروز ماست.
اما این اصلا و ابدا به معنای شکست ما نیست. بخصوص اگر بفهمیم با غصه خوردن و غر زدن و فحش دادن کار درست نمیشود و باید علم مبارزه بر اساس مقاومت مدنی را بیاموزیم.
باید شبکه سازی یاد بگیریم باید ائتلاف سازی یادبگیریم.
باید به یک شبکه فراگیر و سراسری تبدیل شویم و اینکه بدانیم همه اینها در نصف زمان دوره یک دولت انجام شدنی است.
آنوقت میتوانیم دموکراسی تضمینی داشته باشیم.
در غیر اینصورت این چرخش کاریکاتوری، دروغین، بسته و مسخره قدرت همچنان تداوم خواهد داشت.
