محمود بهشتی لنگرودی
در سالهای اخیر، برخی چهرههای سیاسی اصلاحطلب با فرصتطلبی و سوار شدن بر موج مطالبات بازنشستگان، خود را نمایندگان این قشر معرفی کرده و در این پوشش به تعامل و در واقع معامله با مسئولان دولتی پرداختهاند.
این افراد، که وابستگی آنها به جناحهای حکومتی بر کسی پوشیده نیست، گاه تحت عناوینی مانند دبیرکل تشکلهای سیاسی، در قامت دایهای مهربانتر از مادر ظاهر شده و با ورود به عرصه فعالیتهای صنفی معلمان، تلاش کردهاند از نمد معلمان کلاه خود را ببافند.
یکی از این افراد، که علاوه بر عضویت در شورای عالی سیاستگذاری اصلاحطلبان، سابقه ریاست دورهای شورای هماهنگی جبهه اصلاحات را نیز در کارنامه دارد، با گذراندن دو ماه زندان که با وساطت برخی چهرههای شاخص سیاسی و عفو رهبری به پایان رسید، توانست خود را به چهرهای مطرح در فضای سیاسی تبدیل کند.
این فرد، در دوران ریاستجمهوری آقای روحانی نقش مستقیم در برخی عزلونصبهای وزارت آموزش و پرورش داشت و اکنون نیز، در دولت آقای پزشکیان، با تکیه بر همان ارتباطات گذشته، در پوشش مطالبهگری، اما در عمل با معاملهگری، مشغول کسب رانت و امتیازهای مطلوب خود است.
معاملهگری در لباس مطالبهگری
مطالبهگری حقی طبیعی و مسئولیتی اجتماعی است که همه افراد و گروهها در قبال جامعه و نسلهای آینده بر دوش دارند. این عمل بر پایه آگاهی، عدالتخواهی و تعهد به بهبود شرایط جامعه استوار است.
معاملهگری اما، رویکردی است که با تبادل امتیازات شخصی یا گروهی و چشمپوشی از اهداف کلان و ارزشهای بنیادین همراه است. این رفتار نه تنها اعتبار مطالبهگری را تخریب میکند، بلکه اعتماد عمومی، عدالت اجتماعی و امید به اصلاحات را نیز از بین میبرد.
معاملهگری، برخلاف روح مطالبهگری، با منفعتطلبی کوتاهمدت، مطالبات واقعی مردم را تحریف و اثربخشی آنها را تضعیف میکند.
مطالبهگری واقعی باید بر اساس شفافیت، صداقت، مسئولیتپذیری و همدلی شکل گیرد. هرگونه توافق یا اقدام که به قیمت قربانی کردن ارزشهای جمعی انجام شود، نه تنها ناپسند، بلکه مضر به حال جامعه است.
بیتوجهی به این مرزها و ورود نیروهای سیاسی به اینگونه دادوستدها، مشکلاتی را ایجاد کرده است که نمونه بارز آن را در موضوع همسانسازی حقوق بازنشستگان شاهد هستیم.
تاریخ: ۱۴۰۳/۹/۵
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران
