بهنام هستیبخش
حکایت غریبی است؛
حکومت ایران در طول حیات چهلوششسالهٔ خویش شاهد سرنوشت چند رژیم استبدادی بوده که برای حفظ قدرت به هر قیمت به مردم خویش ستم میکردهاند امّا گویی هنوز عبرت لازم را نیاموخته و حتّی سقوط ناگهانی رژیم سوریه نیز که زمانی از سرمایههای جانی و مالی ایران تغذیه میکرده، تلنگری به غفلت حکمرانان ما نزدهاست.
عجب است که در موقعیت بحرانی کشور و منطقه، رشد جمعیت ۳۰ درصدی زیر خط فقر در سایهٔ تحریمهای سخت، دور باطل تورمزایی و ناترازیهای اقتصادی، اُفت ارزش ریال در ردهٔ ضعیفترین پولهای جهان، سیل مهاجرت جوانان و متخصصان در چند سال اخیر، فسادهای افسارگسیختهٔ کاسبان تحریم، از جمله ۳۰ میلیارد دلار از نحوهٔ تخصیص ارز، آمار حدود یک میلیون کودک بازمانده از تحصیل، کسری بودجه ۵۰۰ هزار میلیارد تومانی در منابع و مخارج دولتی، نا امنی مرزها، ادامهٔ اعتراضهای صنفی و معیشتی معلمان و کارگران، نارضایتی روزافزون ملت از ناامنیهای اجتماعی-معیشتی، آلودگی هوا و محیطزیست، شکستهای دیپلماتیک پیاپی درسیاستهای منفی منطقهای، از دست دادن بسیارانی از متحدان «محور مقاومت»، تهدیدِ نسلکشان قرن در غزه با شعار «تغییر مرزهای خاورمیانه» و در نتیجه کسری مشروعیّت نزد اکثریت ملت و دهها معضل ومصیبت دیگر، همچنان مهمترین مسالهٔ اجتماعی ما «حجاب و عفاف» بانوان مطرح میشود و اینک در غوغای بحرانها، تصویب قانون موسوم به حجاب و عفاف توسط نمایندگانِ انتخابشده با حداقل رأی مردم (۳۰ درصد در کشور و ۱۵ درصد در استان تهران)، در برابر اکثریت ملّتی که هنوز داغ مهساها را فراموش نکرده، عَلَم میشود.
این میزان از پافشاری و اصرار از چند حال خارج نیست: یا مقصود انحراف افکار عمومی جامعه از بحرانهای جاری است، یا طرح و توطئهٔ کودتایی درونحکومتی برای شکست قوهٔ مجریه، یا باور به اجرای «شرع» (بهجای دین) بهسبک طالبان، و یا احساس نیاز به گسترش دامنهٔ سرکوب در برابر خطر فروپاشی.
انگیزه و نیّت هرچه باشد، جملگی با روان جامعه و بویژه نسل جوانِ جویای آزادی و زیستی در شأن و کرامت انسان، بیگانه است.
امروز فقط جامعه زنان نیستند که تاب تحمل تحقیرها و تبعیضها را ندارند بل که اکثریت آحاد جامعه دیگر جور و اجحاف را تاب نمیآورند؛ و مباد بیش از این هزینه برای ملّتی که همواره بهشکلهای گوناگون و بهشیوهٔ خشونتپرهیز، لب به اعتراض گشوده است.
از اینرو، با آگاهی از همهٔ بحرانهایی که آسایش و آزادی میهن ما را تهدید میکند و نگران سرنوشت نسلهایی که حق برخورداری از حیات سالم و آزاد و عادلانه را دارند، هرگونه حکم و اقدامی را که بر وخامت شرایط بحرانی و ناامنی میافزاید، محکوم و منجر به شکست میدانیم و به نتیجهٔ عکس دادن آن یقین داریم و خواستار الغای فوری این “روند قانونی-سازی مخل امنیت و عدالت”، بویژه نسبت به ساحت شریف شیرزنان ایرانزمین هستیم.
