در حالی پا به سال ۱۴۰۴ گذاشتهایم که شعار «حمایت از تولید» هنوز دهان مسئولان را شیرین نگه داشته، اما کف میدان اقتصادی، صدای سولههای خاموش، دستگاههای زنگزده و کارخانههای قفلشده بلندتر از هر شعاری در حال فریاد زدن است.
از وعده تا فاجعه
طبق آمار رسمی وزارت صمت، در پایان سال ۱۴۰۳، تنها ۵۲ هزار واحد صنعتی فعال باقی ماندهاند، آن هم با این تبصره که ۷۷ درصدشان با کمتر از ظرفیت واقعی کار میکنند. در همان زمان، بیش از ۶۸۰۰ کارخانه بهطور کامل تعطیل بودند. رشد آماری بدون اشاره به این تعطیلیها، دقیقاً همان فریب افکار عمومی با ارقام تزئینی است!
حتی غولها هم زمین خوردند
گزارش سامانه کدال نشان میدهد از ۱۰ شرکت بزرگ صنعتی کشور، ۷ مورد با افت محسوس تولید مواجه شدهاند. ستونهای اصلی صنعت هم دیگر طاقت ایستادن ندارند.
صنعت قربانی ناترازی انرژی
فقط در سال گذشته، بیش از ۳۰۰ هزار میلیارد تومان ضرر به صنایع به خاطر ناترازی انرژی وارد شد. خاموشی برق ۱۷۰ هزار میلیارد تومان و کمبود گاز ۱۳۰ هزار میلیارد تومان زیان مستقیم به کارخانهها تحمیل کرده. این یعنی هر روز خاموشی، نزدیک به ۱۰ هزار میلیارد تومان ضرر به اقتصاد ملی! با این حساب، انگار خود دولت دارد چرخ تولید را از جا در میآورد.
بانکهایی که قاتل تولید شدند
بانکهایی که باید ستون حمایت از تولید باشند، حالا به غارتگران واحدهای تولیدی تبدیل شدهاند. طبق اعتراف خود دولت، دستکم ۱۷۹۳ کارخانه به تملک بانکها درآمدهاند و اکثرشان خاموش ماندهاند. نام بانکهای کشاورزی، ملی و ملت در صدر این لیست سیاه میدرخشد.
چه کسی پاسخگوست؟
پاسخ ساده است: هیچکس! نه وزیر، نه رئیس، نه مسئول صمت و نه حتی بانکها. هیچکس برای فروپاشی تدریجی صنعت کشور، حاضر به پاسخگویی نیست. ما در حالی از «جهش تولید» حرف میزنیم که کارخانهها یکییکی در حال خاموش شدناند و کارگران بیصدا به صف بیکاران میپیوندند.
@Eterazebazar
