شهاب الدین حائری شیرازی
سه سال پیش وقتی روسیه برای بار دوم به اوکراین حمله کرد و مورد تحریم غرب قرار گرفت ، روسیه بزرگترین تامین کننده گاز به اروپا شیرهای گاز خود را بر روی اروپا بست.
آمریکا و اروپا یک ضرب العجل ده روزه به ایران دادند برای بازگشت به برجام و گفتند با سرمایه گذاری گسترده در گاز ایران، حاضرند طی چندسال گاز ایران را جایگزین روسیه کنند و از مسیر همین سرمایه گذاری، هزینه خط لوله گاز ایران به اروپا را هم تامین نمایند.
طبعا این سرمایه گذاری عظیم می توانست برای همیشه اقتصاد غرب را با ایران درهم تنیده کند و به سرعت علاوه بر تامین نیاز خود کشور به انرژی یک صادرات تضمین شده گاز را برای ایران رقم زند.
بعلاوه با بازگشت به برجام، تحریمها رفع می شد و زمینه رشد و توسعه فراهم می آمد.
اما به بهانه اینکه اروپا فعلا به زمستان سخت افتاده و بایست بیشتر امتیاز بدهد و البته شاید به واسطه اصرار بر استمرار فعالیتهای منطقه ای و یک نگاه آخرالزمانی موهوم، نه بازگشت به برجام رخ داد و نه سرمایه گذاری عظیم غرب در گاز.
از آن بدتر این بود که با گزارش رسانه روسی معلوم شد ایران در تامین پهپادهای انتحاری روسیه در جنگ با اوکراین نقش داشته.
اینگونه بود که روسیه با یک تیر چند نشان زد
1_ برجام را برای همیشه نابود کرد زیرا اروپا پس از افشای کمک تسلیحاتی ایران به روسیه در جنگ اوکراین، ایران را در صف دشمن خود ارزیابی نمود.
2_بحث جایگزینی گاز ایران به جای روسها برای اروپا هم نابود شد زیرا با نابودی برجام و استمرار تحریمها، ایران حتی قادر به جلب سرمایه گذاری برای تامین گاز خود از منابع سرشارش نبود.
3_ ایران جایگزین اروپا شد در خرید گاز از روسیه.
دستگاههای اطلاعاتی اگر واقعا به دنبال تامین منافع ملی بودند تحقیق می کردند چگونه روسیه توانست با نفوذ خود در مراکز تصمیم گیری ایران، اینگونه تصمیم حاکمیت ایران را در مسیر منافع ملی روسیه به خدمت بگیرد.
چگونه توانست با یک ایده مسخره زمستان سخت اروپا، چهار فصل ایران را سخت کند و از توسعه زیرساختهای انرژی ایران جلوگیری کرده، ایران را بیش از پیش به خود وابسته کند؟
