رهبر جمهوری اسلامی قاعدتا تردید ندارد جماعتی از حامیانش، «مسالهدار» شده اند، که آیا آتش بس در جنگ ۱۲ روزه به تایید رهبر رسیده یا نه؟ او اما در نخستین سخنانش پس از پذیرش آتش بس، نفیا یا اثباتا در این مورد سخنی نگفت تا «مسئولیت» موافقت یا مخالفت با چنین تصمیم بزرگی را نپذیرد. به روال معمول، ترجیح داد از «دردسر» تصمیمهای سخت به دور بماند.
حتی در بیانیه دو روز قبل شورای عالی امنیت ملی هم، پذیرش آتش بس به صورت «تلویحی» و با این جمله بندی عجیب صورت گرفت: «[نتیجه] تدبیر و مجاهدت رزمندگان و امامت حکیمانه، نصرت و پیروزیای بود که دشمن را مجبور به پشیمانی و پذیرش شکست و توقف یکطرفه تهاجم خود نمود… نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، بدون کمترین اعتماد به سخنان دشمنان و دست به ماشه، آماده پاسخ قاطع و پشیمانکننده به هر عمل تجاوزکارانه دشمن خواهند بود.»
اگر بیانیه، بهصراحت بر پذیرش آتشبس تاکید میکرد، «باب» استدلالی «مشکلساز» باز می شد: اینکه لابد این تصمیم – طبق اصل ۱۷۶ قانون اساسی که مصوبات شورا را پس از تایید رهبر قابل اجرا میداند- به تایید علی خامنهای هم رسیده است.
پس قاعدتا، باید در بیانیه شورای عالی امنیت ملی هم، از ترکیبات ادبی پیچیدهای استفاده میشد که -در حد امکان- مسئولیت کمتری را متوجه تصمیمگیر اصلی نظام کند.
حسین باستانی
