مجتبی نجفی
میرحسین موسوی در بیانیه ای ضمن محکومیت تجاوز به خاک ایران، خواستار آزادی زندانیان سیاسی و تغییر واضح در رویکردهای صداو سیما شد. او همچنین خواستار برگزاری رفراندوم برای تاسیس مجلس موسسان قانون اساسی در راستای حق تعیین سرنوشت مردم شد. یک بیانیه اصولی، محکم با مطالبات مشخص.
مساله مهم بیانیه میرحسین موسوی، تمرکز بر سیاست داخلی و هدف قرار دادن استبداد به خاطر زمینه سازی برای تجاوز خارجی است. به عبارتی تا حق تعیین سرنوشت برای شهروندان به رسمیت شناخته نشود، ایران در خطر است. پیشنهادها هم مشخص است: آزادی زندانیان سیاسی، انحصار زدایی از صداوسیما و برگزاری رفراندوم مجلس موسسان قانون اساسی. این همان خطی است که بسیاری بارها تاکید کرده اند: سیاست خارجی در امتداد سیاست داخلی است.
بیانیه میرحسین موسوی، مرزبندی با مدعیان دروغین ملی گرایی است که از حب قدرت، در کنار متجاوز خارجی ایستادند و مرزبندی با نوملی گرایان تازه به دوران رسیده است که تعریفشان از ایران، وطن بی مردم است یا نظام سیاسی مستقر. برای همین، محور بیانیه موسوی، تاکید بر حق تعیین سرنوشت مردم است و البته هیچ تعللی در محکومیت متجاوز به مرزهای ملی به این بهانه و آن بهانه ندارد.
خط استقلال و آزادی روشن است. این خط را دیکتاتوری از دیرباز سرکوب کرده و برخی از مخالفانش هم به بهانه مقابله با دیکتاتوری، شرم دست نشاندگی را به جان خریده اند و شرف را در معرض تاراج قرار داده اند. اما خط استقلال و آزادی، مرزبندی صریح است با هر آنچه که حاکمیت ملی ما را تحت خطر قرار میدهد: چه گلوله دیکتاتوری چه موشک و پهپاد متجاوز خارجی.
مرزهای ما، خون شهروندان ایران حرمت دارند و در کوران جنبش سبز هم موسوی تاکید کرد پای بیگانه را به این تقابل باز نکنید و بیانیه امروز هم در امتداد همان تاکید ویژه است. زبان موسوی در انذار حکومت هم مشفقانه است، چرا که مساله او پس از پانزده سال حصر نه شخصی که ” ایران” است. هر چند امیدی به گوشهایی نیست که با پنبه پر شده اند اما مسیر رهایی ملی مشخص است: برای حفظ ایران به دامن مردم بازگردید و بدانید مردم نه آن اقلیت اندک طرفدار حکومت که با تکثر زیبای ایرانی تعریف میشود.
