مجتبی نجفی
در همایش دیروز سلطنت طلبان تمام عناصر بازتولید استبداد و رویکرد فرقه ای بازنمایی شد.
نقطه اوج همایش، جایی است که یکی از مدعوین، مدعی بود دینی ندارد اما صاحب کعبه ای است شایسته سجده کردن. آن کعبه کیست؟ رضا پهلوی. آیا این خود دین نیست؟
دیروز پر از نشانه های خطرناک بود، چاپلوسیهای انبوه اما نقطه اوجش، این سجده است و رضایت پهلوی چرا که هیچ گونه اعتراضی نکرد. بعد هم خود را پدر ملت نامید تا کلکسیون ارتجاعی همایش دیروز تکمیل شود.
از مشروطیت به اینطرف، همه هدف انسان ایرانی معترض به شاه مطلقه، شناسایی شهروند ایرانی بوده. این شناسایی در گرو دل بریدن از پدر و بت است. بتها را ذهنی و عینی باید شکست و اگر چه در دموکراسی، بوسیدن دست و سجده کردن در برابر شخص، مستوجب عقوبت نیست و آزادی کنش به رسمیت شناخته شده، اما رهایی انسان از صغارت فکری و استقلال او از نهاد قدرت افق ویژه است. پس هدف دموکراسی به عنوان شیوه زیست بشری،حرکت در مسیر استعلایی انسان شدن، به مثابه سوژه مستقل و نقاد است.
در کشوری که فرهنگ دستبوسی، مناسبات بردگی و صغارت را بازتولید کرده و شاهان را مطلقه تر و متوهم تر کرده، مقابله فرهنگی فکری با سجده کردن یک کنش مدنی متعالی است.
در مونیخ اگر چه تبلیغات شبانه روزی رسانه ها و سلبریتیها باعث نشد جمعیت درخوری در بهترین حالت دویست یا سیصد نفر از یک دیاسپورای وسیع ایرانی گرد هم آیند، اما نمایشی از بازتولید استبداد شد، سجده انسان در برابر قدرت، وعده خشونت ورزی، نمایندگی های خیالی از اقوام، تخریب رقبا به خاطر حمایت از ایده رفراندوم.
اما مهم تر این بود در مونیخ هیچکس نماینده خودش نبود همه نمایندگی جمعی داشتند؛ رضا پهلوی نماینده ملت بود، آقایی با لباس بختیاری نماینده ایل بختیاری، یکی از آذربایجان و دیگری از کردستان میگفت. یکی میگفت نماینده همه ستمدیده های زندانم. آنچه که غایب بود” فردیت” آنها بود. و بدانید که نمایندگی های خیالی و حل کردن فردیت در جمعهای انتزاعی بسیار خطرناک است، از جنس همان نمایندگی ولی فقیه از خداوند است و این هم خود نشانه ای دیگر از دیکتاتوری است که بدون رضایت به نام من و شما حرف میزنند.
مساله اصلی برکندن بنیان دیکتاتوری، راه و رسم سجده کردن و دستبوسی است و دفاع از کرامت انسانی و حقوق شهروندی است. اینها محتوای اصیل هر تغییری است که بادبادنش به سوی آزادی نشانه میرود و گرنه، جابجایی بتها و تغییر شکل بندگی به جای برآمدن فرهنگ آزادگی، کاری است که در تاریخ معاصر ما تکرار شده. فرهنگ شهروندی نه با سجده و رکوع انسان برابر انسان میخواند نه با تملق و چاپلوسی.
https://t.me/modjtabanajafifrance/2568
