مجتبی نجفی
قوه قضاییه در پاسخ به روایت ضرب و شتم زندانیان سیاسی به دلیل امتناع از دستبند زدن، تصویری را منتشر کرده و هر گونه درگیری وخونریزی را تکذیب کرده. این در حالی است که در گزارش دیروز خود پذیرفته که دستبند تحمیل شده اما درگیری و خونریزی در کار نبوده.
جمهوری اسلامی نظامی است که حتی در دروغ گفتن هم ماهر نیست و ناشیانه قلب واقعیت میکند. برای همین هنوز هم افکار عمومی، منتظر مصاحبه خلبانان بازداشت شده اسراییلی اند و به یاد نبرده که تا زمانی که دولتهای خارجی افشا نکردند، هواپیمای اوکراینی را نقص فنی منهدم کرده بود نه شلیک خودی.
واقعیت این است هر گونه اصلاحی باید از دل “اوین” برخیزد، تا زمانی که “اوین” و “زندانی سیاسی” دو نامی باشند که بر تارک عرصه سیاسی ایران بدرخشند، هر گونه امید به اصلاح سراب است. سال گذشته، حوالی شهریور بود که نوشتم از ابولفضل قدیانی کینه دارند و شکستهای پیاپی منطقه ای را هضم نمیکنند و در ازایش او را بازداشت میکنند، حالا هم شکست سنگین اطلاعاتی و لخت بودن پادشاه در دفاع هوایی و پدافندی را بر سر زندانیانی میشکنند که برای حاکم فشار به آنها نشانه ارسال پیام به جامعه است که چیزی قرار نیست تغییر کند و سیاست بازگشت به قدرت اصلی یعنی “شهروندان” در کار نیست. از اینرو بود که به جای محاکمه وزیر اطلاعات و مسئولان امنیتی در قبال فاجعه نفوذ در جنگ دوازده روزه، تاجزاده و قدیانی را تنبیه کردند و لشکر سایبری خود را برای هر تحلیگری که مطالبه پاسخگویی از حاکم داشت و همزمان علاوه بر نه به جنگ به سینه دیکتاتوری هم دست رد میزد، گسیل کردند. از همینرو ” ایران” خواندن حاکمی که دهه هاست به جای ” ملت” بر کلمه “امت” تکیه کرده و به جای ” شهروند” به ” حامی و مطیع” دلبسته، تنها واکنشی بود از سر اضطرار و هراس در وضعیت جنگی نه از سر تغییر دیدگاه و فلسفه حکمرانی.
اجازه بدهید خیلی صریحتر بگویم، تا زمانی که واژه زندانی سیاسی در ایران باشد، ما رنگ و بوی توسعه متوازن را نخواهیم دید و چشید. در بهترین حالت یک شبه توسعه کج وکعله خواهد بود و در بدترین هم، همین وضعیت ولنگار امروز و البته شاید سناریوهای بدتری هم در راه باشند.
ایران را با استبداد نمیتوان اداره کرد، عرصه عمومی ما باید نمایش رنگارنگی تکثر زیبای ایرانی باشد. در نتیجه هر ادعای اصلاحی، بدون توجه راهبردی به کلمه “اوین” و “زندانی سیاسی”، گزافه ای بیش نیست و هر وعده ای که شهروند منتقد، تفسیرگر و مطالبه گر را در محور گفتمانی اش قرار ندهد، توخالی است.
https://t.me/modjtabanajafifrance/2577
