کلمه – عبدالله ناصری
انقلاب پایدار “زن، زندگی، آزادی” که تاریخ سیاسی- اجتماعی معاصر ایران را ورق زده و در شکل و محتوا تصاویر و مفاهیم جدیدی را آفریده ، به رغم تفسیرها و تأویل های متفاوت از آن، پدیده ای ملی و جهانی شد. از این پس، توصیف و تشبیه این انقلاب به اغتشاش بیگانگان، شورش زودگذر، اعتراض مهار شده، کنش غربی و ضد انقلاب، سرمایه گذاری عرب و یهود، هیاهوی زودگذر، حسادت مخالفان اسلام یا تشیع، مخالفت با پیشرفت ایران اسلامی، توطئه اپوزیسیون نانجیب و … بیهوده و نادانی مطلق است. گزاف نیست اگر بگوییم انقلاب ۱۴۰۱ با توجه به مختصات منحصرش، در یک قرن گذشته بی بدیل و بدون شبیه است.
با هر تحلیلی، حکومت فقهی ایران گمان نمی کرد بزرگترین جنبش انقلابی علیه خودش، زنانه شروع شود و زنان توان همراه سازی مردان را نیز داشته باشند. حتما برای حکومتی که زن را جنس دوم و پرده نشین دانسته و از آغاز او را تحقیر کرده، گردش یک انقلاب فراگیر توسط زنان تحمل ناپذیر است.
احکام وحشیانهٔ اعدام برای معترضان، که به استناد فقه سنتی-حکومتی شتابان اجرا میشود اعتراضها را خاموش نخواهد کرد، بلکه فراگیری و استمرار را در دیالکتیک “انقلاب و سرکوب” تقویت خواهد کرد. فقه شیعه که تا انقلاب ۵۷ ماهیت غیر سیاسی و غیر ایدئولوژیک داشت از سوی جمهوری اسلامی به ابزاری برای توجیه بقای نظام و دولت تبدیل شد.
با صراحت می توان اعلام کرد انقلاب “زن، زندگی، آزادی”، فقه (شیعی) حکومت را عریان و توحش آن را روشن کرد. اگر فقه مستند حکومت فعلی را وحشی مینامم نه بدان معناست که “فقه سنتی شیعه” در تاریخ اسلام و به رغم غیر عصرانی بودنش اینگونه بوده، بلکه این توحش فقهی خاص حکومت دینی است که اساسا بدعتی در جوامع مسلمان است.
