نگاهی از درون ایران پس از جنگ ۱۲ روزه با اسرائیل| آنچه در ایران دیدم: کشوری در لبه پرتگاه

منبع: نیویورک تایمز
تاریخ انتشار: ۱۷ شهریور ۱۴۰۴ – ۸ سپتامبر ۲۰۲۵
تحلیل گزارش: گروه مطالعات گذار سیاسی و اجتماعی ایران

گزارش خبرنگار «دکلن والش» از تهران:
خبرنگار یک هفته در تهران حضور یافت و وضعیت کشور پس از جنگ ۱۲ روزه با اسرائیل را بررسی کرد. شواهد بصری جنگ در حال محو شدن است، اما بی‌اعتمادی و نگرانی عمومی همچنان پایدار است.

مراسم یادبود ژنرال‌های کشته‌شده و شعارهای «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» نشان می‌دهد که بخش‌هایی از نیروهای امنیتی و جمعیت، همچنان وفادار به ساختار قدرت و رهبر جمهوری اسلامی هستند.

وضعیت جامعه و نسل جوان:

ایران کشوری جوان با میانگین سنی ۳۳ سال است، که بخش زیادی از آن به اینترنت و دنیای خارج دسترسی دارد. این نسل به شدت از محدودیت‌های دولتی و فشارهای ایدئولوژیک ناراضی است.

زنان جوان پس از مرگ یک زن در بازداشتگاه پلیس در ۲۰۲۲، حجاب اجباری را کمتر رعایت می‌کنند. این تغییر نمادین نشان‌دهنده تسویه نسلی و مقاومت فرهنگی–اجتماعی است.

کافه‌ها و فضاهای عمومی، مانند «کافه گودو»، محل تجمع جوانان با دیدگاه‌های متفاوت درباره کشور و سیاست هستند، که امکان ظهور گفتمان‌های نو و متفاوت را نشان می‌دهد.

وضعیت اقتصادی و اجتماعی:

مردم با کمبودهای شدید آب و برق مواجه‌اند، مسائلی که قبلاً سابقه نداشت و نشان‌دهنده ضعف مدیریت و ناکارآمدی نهادهای اجرایی است.

فشارهای اقتصادی و تحریم‌ها، همراه با کاهش ارزش پول و افزایش هزینه‌های زندگی، باعث افزایش نارضایتی و فرسودگی اجتماعی شده است.

مردم از مواجهه مستقیم با غرب و رویارویی نظامی خسته‌اند، اما در عین حال نمی‌خواهند تغییرات سیاسی از بیرون به زور تحمیل شود.

پیامدهای سیاسی و اجتماعی:

دوگانگی جامعه: بخشی از جامعه و نهادهای امنیتی وفادار به حاکمیت هستند، در حالی که بخش جوان و تحصیل‌کرده، نگرش متفاوت و انتقادی دارد.

کاهش اعتماد به نهادهای تصمیم‌ساز: بحران‌های متعدد باعث شده که بسیاری از مردم و حتی تکنوکرات‌ها و مدیران میانی، به توانمندی نظام برای حل بحران‌ها بی‌اعتماد شوند.

افزایش ریسک‌های اجتماعی: ترکیب بحران اقتصادی، محدودیت‌های اجتماعی و سرکوب، زمینه برای اعتراضات صنفی و مدنی آینده فراهم می‌کند، هرچند سرکوب شدید فعلاً مانع شکل‌گیری حرکت‌های گسترده شده است.

چالش هویت ملی–تمدنی: جوانان و زنان، با ایجاد رفتارهای جدید و بازتعریف نقش اجتماعی خود، به شکل غیرمستقیم چالش‌های بنیادین هویت ملی و اجتماعی را مطرح می‌کنند که می‌تواند پایه تغییرات بلندمدت باشد.