وضعیت بحرانی، راهکار رادیکال

مجتبی نجفی

‏شرایط بحرانی، راهکار رادیکال هم می‌خواهد. از بدترین سناریوهایی که می‌تواند در روزهای آینده رخ دهد، علاوه بر فلج شدن بیش از پیش اقتصاد کشور،همزمانی حملات گاه و بیگاه اسراییل خواهد بود. تحریم و جنگ،فشردن شیره جان یک کشور از طریق لاغر کردن جامعه با بی ثباتی و ناامنی مداوم است.

جمهوری اسلامی، مسوول اصلی این بحران است چونکه ” مردم” را از عرصه سیاست حذف و به ” حامی پروری” روی آورد. جنبش‌های زیبای مدنی ایران را به جای تکریم، با خشونت پاسخ داد و جامعه مدنی ناظر را سرکوب کرد تا فساد سیستمی رشد کند، بخش خصوصی را میدان نداد تا خصولتی ها، میدان فراخ رانت، چپاول و غارت را دو دستی بچسبند و رها نکنند.

اکنون به واسطه سیاست‌های نابخردانه هم در عرصه خارجی و هم داخلی، ” ایران” به مثابه یک کل فراگیر در معرض خطر است. نظام سیاسی هیچ نشانه ای برای اقدام رادیکال نشان نداده. در بر همان پاشنه مردگی امر سیاسی در ساختار قدرت می‌چرخد. اعدام ها برقرار، زندانها پایدار، نه نان به میزان کافی است نه آب و برق اما بدتر از همه آنها امید کشته شده و میدان سیاست در وضعیت تعلیق قرار دارد و هر چند سیاست عرصه پیش بینی ناپذیری ها و تصادف هاست، اما نشانه های امیدوار کننده کمیاب شده اند چرا که حاکم،صورت مساله را می‌داند اما جرات و جسارت راه حل ندارد.

به اعتقاد من سه محور اساسی می‌توانند خروج از بحران را کلید بزنند و حتی نمی‌گویم به رفع بحران منجر خواهند شد:
بازگرداندن امر سیاسی از طریق تغییرات ساختاری در قالب برنامه مدون: شهروند ایرانی را شناسایی کنید.

اعلام عادی سازی رابطه با آمریکا. این فقدان رابطه علیه منافع ملی ایرانیان است.

تعلیق داوطلبانه غنی سازی اورانیوم. شما می‌گویید متوقف شده، خب اعلام کنید.
من معتقدم قدرت یک کشور، به تکیه دادن بر شانه های شهروندانش بسته است. برای همین اگر چه ناامیدانه اما از نظر شانس، پیش بینی ناپذیری و تصادف، این سه محور را حداقل راهکارها برای دور کردن خطر جنگ می‌دانم.

جمهوری اسلامی، میدان‌های زیادی را باخته هنوز نمی‌خواهد درک کند:
جامعه ای رو به سکولار شدن در قلب حکومت مذهبی،
پوشالی بودن محور مقاومت: موشک در خاورمیانه نیاز است اما هیچگاه جای ” شهروند” را نمی‌گیرد و البته جای عقل را.

اما مساله اصلی،نظام سیاسی نیست. جمهوری اسلامی چه بخواهد چه نخواهد رفتنی است. این ذات تغییر است و هیچ پدیده ای از افول،گریزی ندارد مگر تغییر و همگامی با آن را بپذیرد. مساله اصلی ” ایران” این درخت زخم خورده تنها در کویر است که باید بماند، ببالد، از ” دشمن، دروغ و خشکسالی” دور باشد.