مجتبی نجفی
دکتر علی آرام نیا جراح مغز و اعصاب را از طریق روایتهای اخیر شناخته ام، پزشکی که شجاعانه در اوج ضرب و قتل شهروندان در کوران جنبش مهسا برای مداوای مجروحان اعلام آمادگی کرد و در کمال اندوه او از میان ما رفته هر چند اثر شجاعت او برای همیشه باقی مانده.
چند روز پیش برخی سینماگران داخل که در جنبش مهسا، شجاعت شهروندی به خرج دادند و با مردم همراه شدند، از اینکه از سوی برخی همکارانشان ” جوگیر” خطاب شده اند، شکوه کردند. البته طبیعی است مراد من، آن سینماگران و هنرمندان داخل است که فراموش نکردند نه سرباز این جریان و آن جریان سیاسی که بخشی از شهروندان کشورند. و الا انصراف از رانت پوزیسیونی و پناه بردن بر رانت اپوزیسیونی، نه شجاعت که تغییر شکل شیادی و نه ایستادگی که برخاستن از سفره ای و نشستن بر سفره دیگر است. واقعیت این است اصالت جنبشهای مدنی ما بر پایه کنشهای شهروندی است. همین امثال دکتر آرام نیا، هنرمندان عصیانگر شجاع، دهها و صدها شهروند کم نام و گمنام هستند که بر سبک “آرنتی” با کنش و گفتار خود، حوزه عمومی را شکل دادند و بر مبنای ” شجاعت” به عنوان بنیاد کنشگری سیاسی، جلوه ای از “همگانی بودن”، خلق کردند و آن لحظاتی که مردم معترض، زیبایی همبستگی با چاشنی زخم و خون را خلق کردند، بر پایه همین کنشگری های شجاعانه است. بر این مبنا، پزشک یا سینماگر یا شهروندی که در معرض رفاه و در امکان در هم تنیده شدن در ساختار قدرت است، اما در نهایت ایستادن در کنار مردم را انتخاب میکند؛ تمام قد، شایسته ستایش است. به خصوص اینکه این ایستادگی از اصالت کنشگری شهروندی برخاسته باشد و نه برای ابژه دیده شدن بیمارگونه باشد که مد شده و نه در خدمت صنعت اپوزیسیون در آمدن باشد که محل ارتزاق و نان شده.
شایسته است به احترام همه پزشکان و شهروندان شجاع که با کلمه و کنش خود، گفتمانی را میسازند که بر دیوارهای سترگ دیکتاتوری ترک میاندازد، ایستاد که کنشگری اینها نه جوگیری که دلیری از جنس ساختن یک گفتمان است و شهروندی که شجاعت بیرون آمدن از پستوی حوزه خصوصی و بیان عمومی در محضر ” دیگری” را دارد، در سطح عالی از کنشگری مدنی است. کلمات و کنشها دیوار میشوند و در برابر طوفان خانه برانداز دیکتاتوری، حصار میشوند.
