چرخش سالیان، تلخی روزهایی را در ذهن و قلب ما روشن میکنند. قلبهایی که هنوز داغدارند و ذهنهایی که نه فراموش میکنند و نه میبخشند. ۱۸ تیر ۷۸ دوباره بر روز جمعه نشسته است و یادآور اعتراضات دانشجویان از روز جمعه ۱۸ تیر تا چهارشنبه ۲۳ تیر ۷۸ است. حسن روحانی رییس جمهوری فعلی جمهوری اسلامی، آن روزها در شورای امنیت ملی نظام، به عنوان دبیر و یک تصمیمگیر همه کاره حضور داشت و فرماندهی پلیس پایتخت به عهدهی فرهاد نظری بود.
در پی اعتراضات دانشجویان دانشگاه تهران به تعطیلی روزنامه سلام، راهپیمایی کوچکی در داخل کوی دانشگاه تهران شکل گرفت. به مرور بر تعداد مدانشجویان افزوده شد و دانشجویان راهی خیابان انقلاب شدند. انصار حزبالله گروهی که چند سالی پیشتر تشکیل شده بود، با سازماندهی نیروهای خود شبانه به کوی دانشگاه حمله کردند. علاوه بر تخریب گسترده از ساختمان کوی دانشگاه و غارت اموال دانشجویان، آنها عزت ابراهیمنژاد را که آن شب میهمان دوستانش بود کشتند. چشم یکی از دانشجویان کور شد و بسیاری به شدت مورد ضرب و شتم نیروهای انصار حزب الله و سپاه قرار گرفتند.
حکومت ترتیب یک راهپیمایی حکومتی را در ۲۳ تیر داد و حسن روحانی دبیر شورای امنیت ملی در سخنرانی پایانی آن اعلام کرد که تصمیم سرکوب معترضین در نظام گرفته شده است: «دیروز غروب دستور قاطع صادر شد تا هر گونه حرکت این عناصر فرصتطلب، هر کجا که باشد با شدت و با قاطعیت برخورد شود و سرکوب شوند».
بر اساس بیانیه انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران ۷ نفر در این سرکوبها کشته شدند که تنها هویت فرشته علیزاده و عزت ابراهیمنژاد مشخص شده است. در روزهای اعتراضات، نهادهای امنیتی به منزل سعید زینالی یورش بردند و اورا به همراه ۳۰۰ نفردیگر در آن بازداشت کردند. نهادهای امنیتی هنوز حاضر نشدهاند که مسوولیت بازداشت یا پاسخگویی دربارهی وضعیت سعید زینالی را بپذیرند. اکرم نقابی مادر سعید زینالی ۲۲ سال است که قاب تصویری از فرزندش را بر سینه دارد که آن روزها ۲۳ ساله بود. دادخواهی بزرگی که در کنار دیگر ستم دیدگان حوادث پیش و پس از ۱۸ تیر، به ویژه آبان ۹۸ به تشکیل گروه بزرگی از مادران دادخواه منجر شده است.
