به گزارش کانون حقوق بشری نه به زندان – نه به اعدام، قیمت اجناس در زندان به قدری گران است که زندانیان عادی و سیاسی توان تهیه هیچکدام را ندارند و زندانبانان از این طریق کاسبی میکنند. در نقطه مقابل اختلاسگران که به زندان می افتند، زندان برایشان هتل است و آنها نیز بر زخم و درد زندانیان محروم اضافه میکنند. در این گزارش کوتاه به گوشه ای بسیار کوچک از این فساد نهادینه شده اشاره شده است.
قیمت یک گوشی موبایل در زندان از صد میلیون تا دویست میلیون تومان، ( موبایلهایی که بیرون از زندان کمتر از پنج میلیون قیمت دارند.) سیم کارت از یک میلیون تا پنج میلیون.
علاوه بر فروش موبایل و مواد مخدر، فلش ( USB) فیلمها و موزیک ویدئو، حتی فندک، لیوان شیشه ای و فلفل را هم خود زندانبان تا بیست برابر قیمت بیرون به زندانی می فروشد، لیوان شیشه ای از صد هزار تومان تا یک میلیون (هر عدد! نه هر دست!)
فلفل قرمز هر قوطی که بیرون بیست هزار تومان به فروش می رسد، چون در زندان کالای ممنوعه است، بالای پانصد هزار تومان به فروش می رسد، خودشان ممنوع میکنند و خودشان چند برابر قیمت در بازار سیاه میفروشند.
یک زندانی از قشر کارگر توان خرید موبایل پانصد میلیونی را ندارد، اگر سیاسی باشد که از تلفن محروم است، اگر هم مهریه ای یا خرده خلافکار باشد باید در صفهای بلند بایستد و سر ده دقیقه تایم دعوا کند.
توان خرید قاشق پانصد هزار تومانی ندارد، باید با قاشق یک بار مصرف پلاستیکی غذا بخورد، در حالی که برای اختلاسگر زندان هتل است، آشپز و خدمتکار شخصی دارند، یکی پایشان را روغن زیتون می زند، یکی جورابشان را می شوید و ….
هر وقت هم بخواهند به اسم اعزام درمانی به مرخصی میروند، کافی است سبیل زندانبان و دادیار را چرب کنند. حتی یک هزارم از سختیهایی که زندانیهای عادی تحمل می کنند و یک ده هزارم از مجازاتی که یک فعال حقوق بشر در این زندانها تحمل میکند نیز شامل آنها (اختلاسگران میلیاردی و دکل دزدها) نمی شود.
در یک اتاق پلوپز، چایی ساز برقی، تلویزیون آخرین مدل که پورت یو اس بی آن را نشکستند و می تواند سریالها، فیلمها و موسیقی دلخواهشان که با گوشی های گران قیمت دانلود می کنند، تماشا کنند. البته برای زندانیهای عادی، پورت یو اس بی شکسته می شود و داشتن موبایل در زندان نیز رویاست و دهها وسیله که بودن آنها در زندان عجیب و غیر قانونیست، دیده می شود. در برخی سلولها حتی فرش، یخچال و تلویزیون نیز برای زندانیان وجود ندارد و آنها هم توان خرید آنها را ندارند.
گروهی بهترین آشپزها و خدمتکاران را در اختیار دارند و غذاهایی میخورند که مردم بیرون از زندان هم به سختی می توانند آنها را تهیه کنند. در حالیکه اکثر زندانیان مجبورند همین محصول ترکیب عدس و برنج نپخته که معروف به ساچمه پلو دولتی است را صرف کنند. قبلا کمی کشمش و سویا هم در آن دیده میشد. اما پس از اجرای قانون جدید اقتصاد مقاومتی، حالا کاملا ساچمه پلو است. مسئولان زندان هم توقع دارند مردم با این خوراک تهوع آمیز، روزه بگیرند.
هر زندانی برای زنده ماندن مجبور است از فروشگاه دو بطری آب در روز خریداری کند، یعنی حداقل ۱۵۰ هزار تومان در ماه که بسیاری توان خرید آب معدنی را ندارند و آب زندان هم اصلا قابل آشامیدن نیست. (اینکه گزارشگر شبکه خبر هم حاضر نشد مقابل دوربین حتی یک جرعه از این آب را بنوشد نیز گواه این مسئله است.)
فهمیدن و فهماندن اختلاف بین یک زندانی اختلاسگر و یک زندانی عادی کاری بسیار دشوار و شاید غیر ممکن است
