مهدی محمدی برادر نرگس محمدی در یادداشتی به تشریح وضعیت این زندانی سیاسی پرداخته است:
امروز ۲۹ فروردین ۱۴۰۱، ساعت دوازده ظهر نرگس تماس گرفته و اعلام کرد که باوجود گذشت شش روز از دستگیری، داروهای ضرروی را علی رغم درخواستهای مکرر وی تحویل ندادهاند. این در صورتی است که بنا براعلام پزشک معالج وی داروی “پلاویکس” را به علت وجود اینستنت در رگ اصلی قلب باید سرزمان مقرر مصرف کند. در آخرین معاینات نرگس به وی اعلام شده بود که دچار آریتمی قلب شده و عضلات قلب به شدت ضعیف گشته است در نتیجه مصرف به موقع داروی پلاویکس الزامی است چه برسد به چندین روز بدون دارو سپری کردن.
با وجود حکم جلب نرگس از طرف قوه قضاییه جهت برگرداند وی به زنان قرچک ولی نیروهای امنیتی به قاضی اجرای احکام دادسرای مقدس فشار اورده بودند که نرگس باید به بند ۲۰۹ منتقل گردد.
آیا منظورشان غیر از این است که نرگس را اینگونه از بین ببرند؟ چرا با وجود اطلاع مقامات از بیماری زندانیان در این حد سهل انگاری میشود که جان زندانیان به خطر افتاده و بعد از مدتها به بیمارستان منقل شده و جان خود را از دست بدهند و به راحتی ادارهی زندان ها و قوه قضاییه از مهمترین وظیفه شان که حفط جان و سلامت زندانیان است سرباز زنند و سلبت مسوولیت کنند.
آیا خانواده و نزدیکان مرحوم بکتاش آبتین، بهنام محجوبی، هدی صابر و .. به خاطر سهل انگاری های ادارهی زندان ها و قوه قضاییه داغ دار نشدند؟
درنهایت هرگونه اتفاق جانی برای نرگس رخ دهد (که با ادامه این روند از سمت مقامات بعید نیست) مسئولیت مستقیم آن با شخص رئیس جمهور ابراهیم رئیسی به خاطر وزارت اطلاعات و شخص اژه ای به علت عدم رعایت حقوق شهروندان است.
