از آغاز اعتراضهای مردمی درایران اخباری مبنی بر به کارگیری کودکان و به ویژه کودکان کار به عنوان نیروی سرکوب منتشر شد. انتشار عکسهایی از این کودکان در صف نیروهای سرکوب باعث شد به این موضوع و جوانب آن بیشتر شود و به تدریج ضریب توجه به آن بیشتر شد به طوری که در گردهماییهای ایرانیان در دهها شهر جهان در ۲۶ نوامبر از یونیسف درخواست شد تا جمهوری اسلامی را به توقف استفاده از کودکان برای سرکوب وادار کند.
درباره سازوکارهای استفاده از کودکان طبقات پایین اجتماع برای سرکوب هنوز اطلاعات دقیقی منتشر نشده اما میدانیم که در سپاه و بسیج افرادی مسئولیت مستقیم این کار را برعهده دارند.
از سردار سالار آبنوش به عنوان یکی از افرادی یاد میشود که در اعتراضهای چند هفته گذشته، ایده به کارگیری کودکان را در میان نیروهای سرکوبگر به طور گسترده اجرا کرده است. همچنین گفته میشود که اتاق فکر نیروهای سرکوبگر امسال هم مانند سرکوب اعتراضات سال ۱۳۸۸ در استفاده از کودکان مناطق حاشیه تهران مانند رباط کریم، اسلامشهر و شهریار برنامهریزی گسترده انجام داده و آنها را جهت استفاده از سرکوب به تهران و سایر نقاط ایران منتقل میکنند.
آنچه که مشخص است استفاده از کودکان و به ویژه کودکان رنجدیده کار به عنوان نیروی سرکوب با همه قراردادهای بین المللی که جمهوری اسلامی پذیرفته از جمله کنوانسیون ژنو و پروتکلهای الحاقی آن مغایرت دارد. همانطور که میدانیم طبق بند ۲ ماده ۳۸ کنوانسیون حقوق کودک که جمهوری اسلامی آن را پذیرفته، حکومت در ایران باید مانع دخالت کودکان زیر ۱۸ سال در جنگ و مخاصمات خشونتآمیز شود.
طبق ماده ۱ پروتکل اختیاری کنوانسیون حقوق کودک حضور کودکان زیر ۱۸ سال نه تنها در مخاصمات و جنگها، بلکه در نیروهای مسلح ممنوع است.
مجموعه اقدامات جمهوری اسلامی چه در شلیک به کودکان و چه در استفاده از کودکان به عنوان نیروی سرکوب با سواستفاده از ضعف سرپناه، مالی، اجتماعی و… آنها، و چه شلیک به کودکان، همگی نقض پروتکلهای مربوط به کودکان در کنوانسیون ژنو است که علیالقاعده یونیسف باید در صف مقدم اعتراض به نقض آنها باشد که البته اکنون این چنین نیست.
کانال کودکان کار و خیابان
