یوسف مهرداد و صدرالله فاضلی زارع، به اتهام سب النبی و توهین به اسلام اعدام شدند. خواستم ببینم چه تصویری برای این متن مناسب است، دیدم بهترین تصویر همان صدای “صبا ضامنی” است که بیزاری اش را از دین قدرت که انسان میکشد به صورت صریح بیان میکند.
جمهوری اسلامی نه دغدغه دین دارد نه پیامبر و هر کس دیگری برایش مهم نیست، فقط و فقط به حفظ قدرت میاندیشد. شکلی از قدرت آهنین برای پیام به معترضین که من این هستم: خونریز، بی رحم و بی اصول. این اعدامها بیشتر از هر چیزی پیامی به معترضین است. تداوم اعدام برای پراکندن سایه ارعاب از سوی حکومتی است که خود به سختی ترسیده. کسی که ارعاب میکند درونش ترسی بزرگ نهفته.
جمهوری اسلامی در حالی دو نفر را به اتهام کفرگویی اعدام کرده که غرق در فساد است. مجلس دست سازش، دولت دست ساز را متهم میکند و بالعکس. فساد هم که صرفا مساله اقتصادی نیست، انحصارگری در سیاست خود مصداقی بزرگ از فساد است. جمهوری اسلامی مشروعیت زدایی شده، اکثریت مردم این نظام سیاسی را نمیخواهند. تنها یک راه دارد. حفظ نظام سرکوب برای تداوم بقا. اعدام و ستاندن جان آدمیان به اتهام توهین به مقدسات هم در همین مسیر است.
