پیام خدابنده لو
شما بدون خواهرانتان، به مکتب نمی روید، ولی ما بدون خواهرانمان، استادیوم صد هزار نفری را پر می کنیم! حضورمان را | «همبستگی ملی» و «عشق به وطن» می خوانند؛ وطنی که سالهاست خودش را فقط با ما «برادران» تعریف می کند.
شما به مکتب نمی روید. به جای اینکه خود درس بیاموزید، به ما درس می دهید: «منفعل نباش! شریک زورگویان نباش!» ما برادران ایرانی، معنی کلمه «منفعل» را هم در مکتب، یاد نگرفته ایم. ما فقط جایی فریاد کشیده ایم که «حاكم» پا روی دم خودمان گذاشته؛ آن گاه که خواهرانمان را له می کند، در حال خاراندن پاچه های همان پا، هستیم.
ما برادران ایرانی، سال هاست با لباس آستین کوتاه، دور میز کافه نشسته ایم و از در اولویت نبودن مبارزه با «حجاب اجباری» صحبت کرده ایم. ما برادران ایرانی، سال هاست با سهمیه بندی کنکور، روی صندلی های دانشگاه نشسته ایم و در بحث با استاد، فمینیسم را جنبشی افراطی و خطرناک، ارزیابی کرده ایم. ما برادران ایرانی، سال هاست با دیدن عنوان «فقط آقایان» در فراخوان های استخدام، پوزخند زده ایم و اندکی بعد دلیل «رد شدن خودمان» را، بی عدالتی و پارتی بازی مدیران، دانسته ایم.
ما برادران ایرانی، شاید شاگردان خوبی برای شما نباشیم. حتی برادران افغانستانی خودتان هم، شاید از شما یاد نگیرند. اما شما هم لطفا از ما، نیاموزید! بر صندلی خواهرانتان، تكيه نزنید. بر اشک های خواهرانتان، نخندید. در برابر ظلم برادرانتان، لب نبندید.
شما لطفا در کنار خواهرانتان بمانید! شما لطفا ثابت کنید که همه برادران از یک جنس نیستند! که لازم نیست زن باشی که درد زن را بفهمی. که لازم نیست اقلیت باشی که اقلیت بودن را درک کنی. وطنی که بخشی از مردمش را در بند کند، هیچ جایش، بوی آزادی نمی دهد.
چگونه می شود در مکتبی، دانش آموخت که پایه هایش بر جهل، استوار است؟ که شرط پذیرشش، جنسیت است و نه عقل و خرد.
برادر تو منفعل نباش! برادر تو شریک زورگویان نباش! شاید بقیه هم حروف اول الفبا را از تو یاد گرفتند:
آ مثل آزادی
ب مثل برابری.
