خجالت میکشم تو روزی که شاهد شکنجه نوید افکاری( شاهین ناصری ) را کشتند خبر از شکایت اداره سازمان زندان های بوشهر بدهم ،اما چارهای نیست نجات دهنده در گور خفته است و صدا به صدا نمی رسد. این ابلاغیه دو روز پیش به دستم رسید و جمهوری اسلامی یک بار دیگر ثابت کرد که جواب دادخواهی و حقیقت سرکوب و انتقامه.
این رو هم اضافه کنم که زندان بوشهر ۱۰ روز پیش تماس گرفت که من باید برگردم زندان بوشهر ؛وقتی اقدام به برگشتن به زندان بوشهر کردم به من گفتند که باید بروم تهران و اجرای احکام تهران تصمیم میگیرد که به کدام زندان منتقل میشوم دارند بین زندان ها شون می گردند ببینند بدتر از بوشهر کجا هست لابد.
محبوبه رضایی را از زندان بوشهر، نمیدانم به کجا منتقل کرده اند. تلفنهای زندان نسوان قطع است و من هاج و واج ایستاده ام تا ببینم قراره با جوانیم چه کار کنند ،اما مبارزه ادامه دارد. خیابانهای خوزستان و نیزار ماهشهر، خون ریخته شده ۱۵۰۰ نفر توی آبان ۹۸ و ۴۲ سال اعدام های مخفیانه را شاهد میگیرم که مبارزه ادامه دارد. حالا هر قدر هم که بکشند و خفه کنند.
