نام چهارمحال و بختیاری، همیشه با محرومیت اُنس داشته، سرزمینی که در تاریخ خوشنام و در جغرافیا گمنام مانده است و مردمی که هیچ گاه مَرارت شان، با آنچه که دارند همخوانی ندارد
مادامی که زمستان زُمُخت را سپری می کنند، دلشان خوش است که اردیبهشتی دارند تا چشمه های جوشان و سبزینگی اش را به همگان فخر بفروشند و آب و هوایی که ایران را به غبطه وا می دارد
اما چند سالی ست که دیگر خبری از برف های پر جان سالهای دور نیست، و بارش باران نیز به دلیل شیب بالای اراضی نتوانسته است این کاستی را جبران کند، تا آنجا که مرگ بیشتر چشمه ها و قنات های استان را رقم زده است
اما آنچه که در سالهای اخیر رنج سالهای کم آبی را بغرنج کرده است، حفر غیرقانونیِ تونل های انتقال آب با هدف آبرسانی به برخی استان های همجوار بوده که از گذشته تا اکنون، خسارات زیانباری را بوجود آورده، تا بحران آب را عمیق تر و اثرات زیست محیطی را تشدید کند، چنان که انگار تمام سنگ ها، این پایِ لنگ را نشانه گرفته اند
ما مردمانی دردمندیم، اما خرسند از اینکه استانمان با وسعت یک درصد از خاک ایران، روزگاری سخاوتمندانه بیش از ١٠ درصد از آب کشور را تامین میکرد، که البته پیش از خودمان، این را باید به همسایگانمان شادباش گفت، چرا که برخی، چیزی را فراتر از این حُسن همجواری می خواستند، غافل از اینکه این پیکر نحیف، دیگر یارایِ این حیف و میل ها نبود
این همزیستی تا کنون چنان بوده که برخی همجواران با گشاد دستی در مصرف آب صنعت و کشاورزی، تا توانستند بار بر دوش صنایع شان گذاشتند و رفته رفته گندمزارهایشان را به شالیزارهای پُر برکت مُبدل ساختند تا جبری را برای اصلاح روش های مصرف و الگوی کشت مناسب نداشته باشند
این در حالی ست که در سالهای اخیر، بیش از ٢٠٠ روستا در استان چهارمحال و بختیاری با تانکر آبرسانی شدند و زبان گویایی را برای فریاد این درد نبود، چنان که برخی چشم پوشی های گذشته، راه را برایشان هموارتر کرد
تصاویر اسفناکی که می بینید، مربوط به سرچشمه کوهرنگ است که خود روزگاری آبشخورِ کلانِ زاینده رود و کارونِ بزرگ بوده است
اما اینک به جبر مافیایِ آب، از چشمه ای با عرض ١۵ متر، تنها باریکه ای مانده است و فاجعه ای که زندگی میلیون ها نفر را تحت الشعاع قرار خواهد داد
از بخت یاری ماست
شاید
که هر آنچه می خواهیم
یا به دست نمی آید
و یا از دست می گریزد…
@yaser_moein1
