به قهقرارفتن نظام آموزشی وتبدیل مدرسه به پادگان
شنیده ها حاکی است، وزیر آموزش و پرورش قبل از اینکه دغدغه آموزشگاهی و نظام آموزشی داشته باشد، دغدغه مند قرارگاه و نظام پادگانی است. واگذاری دخالت مستقیم استانداران، فرمانداران و نمایندگان مجلس فرمایشی در انتصابات گواهی روشن در عدم استقلال رای و تسلط وزیر آموزش و پرورش در حیطه مسئولیت های سازمانی و عدم مسئولیت پذیری در جایگاه وزارت بزرگی چون آموزش وپرورش دارد. نقش مستقیم استانداران، فرمانداران و مجلسیان که اکثرا از طیف سپاه با تفکر نظامی هستند، نوید به قهقرا رفتن نظام آموزشی و تبدیل مدرسه به پادگان و حضور چکمه پوشان در عرصه ی نظام آموزشی است.
اظهارات اخیر وزیر، مترادف دانستن محیط های آموزشی با میدان های مین، به اندازه کافی مبین آنچه در مخیله ذهن و افکار وزیر می گذرد می باشد. جناب وزیر آموزشوپرورش، متولی آموزش برای «دانستن»، آموزش برای «عمل کردن»، آموزش برای «زیستن» و آموزش برای «باهم زیستن» است. در نظام آموزشی ما کدام یک از این چهار عنصر به دانشآموز که بماند، به معلم و مدیر یاد داده شده است و از آنان در این زمینه بازخواست میشود؟ جناب وزیر نکند فکر میکنید، مدير مدرسه فرمانده است و دانشآموزان سرباز و معلمان پرسنل گوش به فرمان مدير هستند كه با يك دستور مدير همه چيز مثل پادگان منظم و مرتب انجام ميشود؟! فراموش نکنید، كه مدرسه مدرسه است نه پادگان و نه مسجد و نه هيات و نه حزب و… بلكه فقط و فقط مدرسه است برای تعيين سرنوشت كودكان و نوجوانانی كه توسط پدر و مادر با هزاران اميد و آرزو شكل گرفته تا به يكی از مهمترين حقوق آنها كه حق آموزش است، جامه عمل پوشانده شود. مدرسه كانون تبلور حق آموزش برای كودكان است نه چيز ديگر.
همراهی هماهنگ و بین سازمانی اعم از نهادهای مقنن و اجرایی در اختیار گرفتن نظام آموزش مدتهاست شروع شده و این پازل بشدت توسط نوری دنبال میشود، پازلی که با گسیل روحانیون به مدارس آغاز شد تا جایی که در مصوبه ۱۱ اسفند ۱۴۰۰ در قالب استخدام معلمان حق التدریس با اولویت استخدام معلمان قرآنی که بعضا روحانی می باشند در حال تکمیل شدن است. اظهارات و اقدامات همین مدت کوتاه از انتصاب جناب وزیر مبین علاقه ی وافر ایشان به پادگانی و حوزوی شدن مدارس است و این دستاورد خوبی نه برای کشور، جامعه و خانواده ها می تواند داشته باشد، خانواده هایی که غرق در مشکلات و تنگناهای شدید اقتصادی دست وپا می زنند و با هزاران امید فرزندان خود را به دست نظام آموزشی می سپارند و بی خبر از نیات متولیان امر و سیاستگذاران آموزشی. جناب وزیر مدرسه نه حوزه است، نه پادگان و هیچ وجه مشترکی جز مقوله آموزش بین نظام آموزشی از یک طرف با نظام پادگانی و حوزوی وجود ندارد. کاری نکنید که فردا شرمسار، مردم، معلم و دانش آموزان و شرمسار ایران باشید.
