بعضی گویا در گذشته فریز شده اند و به هیچوجه نمی توانند یخ خود را آب کنند، در حالیکه بسیاری از احزاب و سازمانهای مترقی و مردم محور تجاوز پوتین به اکراین را محکوم کرده اند و آنرا نتیجه دیدگاه و اتوپیای توسعه طلبانه و ناسیونالیستی هیئت حاکمه روسیه و الیگارهای وابسته می دانند، و در عصری که دنیا فریاد صلح طلبی خود را بلند کرده است و صلح و همزیستی مسالمت آمیز در صدر مطالبات مردم در اقصی نقاط جهان قرار دارد، و در حالیکه بازی مرگ آور و خطر ناک روسیه جهان را با خطر جنگ هسته ای روبرو ساخته است و حداقل نتیجه این جنگ خانمانسوز چیزی جز خسران و فلاکت برای مردم اکراین و طبقه کارگر و زحمتکشان آن کشور نداشته و ادامه آن نیز تنها به تقویت ناتو و میلیتاریزه شدن بیشتر کشور ها بخصوص در اروپا میگردد، همچنان سعی دارند با حرفهای پر طمطراق و بدور از واقعیت و با بیان مطالبی چون وظیفه انترناسیونالیستی و… عملا دنباله رو حاکمیت روسیه شده و در تایید مواضع ناسیونالیستی حزب کمونیست روسیه که دیگر آن جایگاه برادر بزرگ را در بین احزاب کمونیست جهان ندارد و بعنوان زائده ای از حکومت پوتین عمل می کند، علیه نیروهای مترقی جهان و بخصوص جریانات چپ شناسنامه دار ایرانی نظیر حزب توده و فداییان خلق و … موضع گرفته و حتی تا آن حد جلو رفته که موضع قاطع و اصولی این جریانات را در مخالفت با تجاوز روسیه و اقدامات ناتو را سانتیمانتالیسم دانسته و خود را بعنوان کسانی معرفی می کنند که دنباله روی را برای خود وظیفه انتر ناسیونالیستی تلقی می نمایند.
گویا این عزیزان نمی دانند وظیفه انترناسیونالیستی دفاع از منافع طبقه کارگر جهانی است که امروز جنگ روسیه علیه اکراین و اقدامات جنگ طلبانه ناتو را ضد منافع طبقاتی خود می داند و یکصدا علیه آن فریاد بر آورده است، چطور میشود با دیدگاه انترناسیونالیستی گفت که منافع طبقه کارگر دنباس از طریق جنگ تامین میشود در حالیکه طبقه کارگر دنباس خود جزیی از طبقه کارگر جهانی است و جنگ نیز علیه منافع آن است.
این دوستان گویا دفاع از صلح و همزیستی مسالمت آمیز را خواست طبقه کارگر جهانی نمی دانند و دفاع از صلح و اجتناب از جنگ مخاطره آمیز هسته ای را جزو وظایف انترناسیونالیستی تلقی نمی کنند، باید گفت ریشه تحلیل این افراد همان بنیان دنباله روانه است.
آنها وظیفه انترناسیونالیستی را نه در حمایت از موضع اکثریت احزاب کمونیست جهان در محکومیت این جنگ ،بلکه حمایت از حزب کمونیست روسیه که اکنون خود به دیدگاه های ناسیونالیستی روسی آغشته گردیده و همچون رییس جمهور روسیه بدنبال عظمت گذشته است، میدانند.
مطمئنا جهان و نیروهای مترقی هرگز جنگ روسیه علیه اکراین را که خلاف تمام موازین بین المللی و سازمان ملل که خود روسیه و بهتر بگوییم اتحاد جماهیر شوروی در آن نقش اساسی داشته اند تایید نخواهند کرد و وظیفه انترناسیونالیستی خود را نه دفاع از روسیه و سیاست های هیئت حاکمه آن و یا دفاع از مواضع غلط و جانبدارانه حزب کمونیست روسیه بلکه دفاع از صلح جهانی و منافع طبقه کارگر و زحمتکشان و در مخالفت با جنگ و همچنین اقدامات امپریالیسم و ناتو می دانند.
بزرگ کردن فاشیسم در اکراین و وارد شدن به جنگی که مردم اکراین را هدف گرفته است به بهانه فاشیسم اکراینی نیز بهانه و دستاویز قرار می دهند تا یک جنگ تجاوز گرانه و انضمام سرزمینهای کشور دیگری را توجیه سازند ، مگر این فاشیسم به یکباره ظهور کرده است؟
اکنون جهان با غلبه راست افراطی در بسیاری از کشور ها بخصوص در غرب روبروست، پدیده فاشیسم در بسیاری از کشور های اروپایی و آمریکایی وجود دارد ، پس گویا به زعم این آقایان باید سلاح برداشت و فاشیسم را با نیروی نظامی متلاشی کرد، در ثانی مگر روش حکومتداری و سیاست های دیکتاتور مآبانه پوتین در سرکوب آزادیها و برضد منافع طبقه کارگر روسیه کمتر از فاشیسم است؟
این دوستان که ادعا می کنند حمایتشان از جنگ به منزله دفاع از پوتین نیست پس چرا تا بحال مطلبی از آنها در مقابله با سیاست های پوتین و هیئت حاکمه روسیه ندیده ایم ، آیا تنها سیاست های خارجی و ضد فاشیستی پوتین به زعم آقایان اهمیت دارد؟ یا رابطه ای تنگاتنگ بین سیاست های داخلی و بخصوص سیاست های اقتصادی و بویژه در جهت منافع الیگارها با سیاست خارجی وجود دارد؟
چطور می توان از دموکراسی برای مردم دنباس حرف زد ولی سرکوب شدید مخالفان جنگ در روسیه را ندید؟
تا کی این دوستان می خواهند خود را در یخچال های تاریخ فریز کنند و بدون در نظر گرفتن منافع طبقه کارگر جهان و زحمتکشان روسیه و اکراین با دنباله روی کور از حزب کمونیست روسیه و دیدگاه های ناسیونالیستی آن خود را در مقابل احزاب کمونیستی و چپ جهان قرار دهند؟ قطعا رفتار این دسته از دوستان ره گم کرده در حافظه تاریخ خواهد ماند.
