تقریبا همه میدانیم تصمیم گیری های جمهوری اسلامی فاقد پشتوانه و کارشناسی و حتی فاقد عقلانیت است و در این بین یکی از مسائل عجیب انجام تصمیمات در بدترین زمان ممکن است و نمونه بارز آن جنگ هشت ساله است که در بهترین زمان بعد از پس گرفتن خرمشهر و با وساطت کشورهای دیگر میشد بعنوان فاتح به آن پایان داده و خسارت جنگ را هم دریافت و کار سازندگی را زودتر انجام داد اما آنقدر به ادامه اصرار ورزیده شد که در نهایت به نوشیدن جام زهر انجامید
بیشتر سالهای زمان اوباما که بهترین وقت برای توافق بود از دست رفت و در نهایت فشار تحریم ها و بحران مشروعیت پس از ۸۸ و مسائل دیگر ایران را در سالهای پایانی اوباما به برجام رساند تا ترامپ خیلی زود آن را ملغی کند و امروز هم در بحران تجاوز روسیه به اوکراین و نیاز دنیا به نفت و گاز ایران حکومتش با چشم دوختن به دهان روسها و زیاده خواهی در مذاکرات دائم در حال اتلاف وقت است
و اما در این بین هنوز توافق حاصل نشده و پولی به دست نیامده آیت الله خامنه ای پیشاپیش گور پول های احتمالی را کنده و می گوید قرار نیست صرف رفاه مردم شود و باید در تولید دانش بنیان اشتغال آفرین صرف شود . صرف نظر از اینکه جایگاه رهبر تعیین تکلیف سیاست های اقتصادی دولت نیست و جدا از اینکه به دلیل تعطیلی بخش خصوصی مستقل و عدم جذب سرمایه گذار خارجی باز قرار است سرمایه در این راه در اختیار بخش نظامی و خصولتی قرار بگیرد که حتما آن را هدر میدهد و باز شاهد فسادهای چند هزار میلیاردی دوستانه خواهیم بود اما به فرض که اینگونه هم نباشد باز الان وقت ترجیح هیچ طرح بلند مدتی بر رفاه مردمی که اکثریت در وضعیت اورژانسی زندگی می کنیم نیست!
زمانی که پس از دولت خاتمی وضعیت معیشتی مردم در سطح بهتری بود و تورم در کمترین حد بود و بسیاری خواستار سرمایه گذاری ثروت بسیار حاصل فروش نفت در زمان احمدی نژاد برای امور زیربنایی بودند اما ایشان با پول پاشی تورم آفریدند رهبر نظرشان را به او نزدیک دانستند و امروز که مردم بی خانمان و گرسنه هستند ایشان منتقد پول پاشی و ایجاد رفاه شده اند! ما لرها یک ضرب المثل داریم که میگه ” کسی نون تو خونش نبود پیاز می خرید!” آقای خامنه ای مردم نان ندارند از کدام رفاه حرف میزنید! تا کی قرار است جوانان توان ازدواج نداشته باشند و پدران شرمنده خانواده و دختران به حقارت کشیده شوند برای این موقعیت نشناسی و نسنجیده گویی ها.
