مسلما چنین عنوانی سخت خوش آیند اپوزیسیون جمهوری اسلامی بخصوص آن بخش از سازمان ها و جریان هائی خواهد بود که سال هاست زیر عنوان خط و مرزهای ایدئولوژیک، اخلاق وصف مستقل طبقه کارگر مبادی اخلاق انقلابی! ازهر گونه اتحاد عمل با دیگر جریان های سیاسی سر باز می زنند.
به اعتبار این که نماد مبارزه طبقاتی و نماینده بخش زحمت کش جامعه هستند از نزدیکی به دیگر جریان های اپوزیسیون بخصوص سلطنت طلبان و حتی جمهوری خواهانی که قد و قواره آنهارا در چهار چوب فکری خود نمی بینند خود داری می کنند.
هاله ای قدسی بدور خود می تنند!خود را تافته جدا بافته ای می دانند که رسالتی جهانی دارند. تلاش می کنند تنوری های گذشته را وصله پینه کرده و آن ها در شکل جدیدی از انقلابیگری ارائه نمایند.
خود را پرچمدار مبارزه ضد امپریالیستی و عدالت خواهی معرفی میکنند .پرچمی که آنها را از هر گونه اتحاد عمل با دیگر جریان های اپوزیسیون باز می دارد . پرچمی که بخواهی نخواهی آن هارا با حکومتگران اسلامی که آن ها نیز به اصطلاح پرچم مبارزه ضد امپریالیستی با شعار حکومت مستضعفان و عدالت عدل علی را بدوش گرفته و جار می زنند همسو می کند.مانع از دیدن واقعیت های جاری اجتماعی ،افکار عمومی جامعه بخصوص نسل جوان و شعار های داده شده توسط آن ها در خیزش های اعتراضی می شود.
داستان همسوئی این دو جریان فکری در عمل داستان غریبی است.
داستان چپی که هنوز بسیاری از آنان صمیمانه و با سادگی برکنار مانده از بازار مکاره بده بستان های مالی غرق در رویا های ایدئولوژیک خود در مبارزه با امپربالیسم جهانی و در انداختن طرح نو هستند! غرق شده در تعصب گروهی و رسالت تاریخی که برای خود تعریف کرده اند. رسالتی که چنان صلبشان می کند که مانع از دیدن بسیار فجایع از فاجعه اوکراین تا فاجعه های روزانه جاری در ایران می شود.
اما داستان دیگر داستان حکومتیست تا بن دندان فاسد و معامله گر که زیر شعار های بظاهر تند و تیزضد امپریالیستی و ضد صیهونیستی و عدالتخواهانه خود مجموعه ای از رانت خواران ،دزدان، ، لات های ابن الواقت، پاچه ورمال های نان به نرخ روز خور، جانیان سخت مغز متعصب اسلامی و سرکوب گررا زیر عنوان نیروهای ارزشی گرد هم آورده وبا وقاحت تمام هر صدای اعتراض و آزادی خواهی در داخل کشور را سرکوب میکند وهم زمان سخن از مبارزه انقلابی و در انداختن طرح نو در جهان می کند!
تلخ است! اما واقعی است ! واقعی است چرا که طی چهل واندی سال حکومت اسلامی عمل کرد بزرگترین جریان چپ یعنی سازمان فدائیان اکثریت ناشی از چنین نگاهیست !نگاهی که ضربات سخت و ویران گری در درون خود به نیروهای درون سازمانی و در بیرون به نیرو های مخالف جمهوری اسلامی و افراد صادقی که با تمامی صداقت خویش دل در گرو آزادی وعدالت اجتماعی داشتند وارد آورده .
نگاهی که از نخستین روزهای انقلاب چشم بر جنایات خلخالی ها موسوی تبریزی ها بست !حتی نیم نگاهی به پشت بام مدرسه رفاه نیانداخت . آن همه جنایت را دید و خم به ابرو نیاورد.
بعد از جدائی اقلیت و اکثریت، اکثریتی که بخش عظیم بدنه و نیروهای هوادار را با خود داشت دریک پروسه زمانی کوتاه هم راستا با حزب توده خود را با ده ها رشته به انقلابیگری بس مرتجعانه خمینی بست و در سیمای او رویاهای خود را جستجو نمود.از او یک دمکرات انقلابی ساخت کلماتش را به زر گرفت و در راستای سخت گول زنک خط امام به راه افتاد.
رشته های تنیده شده ای که هر بار اگر یکی از آن ها با قیچی حکومتی و عمل کرد بس مرتجعانه آن بریده می شد اما باقی رشته ها به اندازه ای بودند که این اتصال ویران گر را نگاه دارند .رشته هائی که متاسفانه بخش بزرگی از چپ ایران هر دم به گونه ای آن را بر ضریح نیروئی از حکومتیان دخیل بست و به امید فرج نشست.
رشته های بسته شده به ضریح اصلاح طلبان اولیه تازه نفس! جویای وجاهت! و تغیر در چهار چوب قانون اساسی! تا اصلاح طلبان پله پله نزول کرده و دلخوش به نان پاره حکومتی.
رشته های معینی که طی سال ها در کشاکش درون گروهی چپ هر جریانی هر فردی رشته ای از آن را بدست گرفت و بر راستای آن حرکت کرد .از حمایت تمام عیار اصلاح طلبان و گذاشتن تمامی تخم مرغ ها در سبد آن ها و دوری جستن از دیگر نیروهای اپوزیسیون که در این راستا نبودند!”نگاهی که متاسفانه تا امروز به شکل های مختلف ادامه دارد .”
تا رشته های سخت جان سخت تنیده شده با حکومت در دست بخشی دیگر که هنوز دل به امید تغیر در رفتار ولی فقیه مستکبری بسته اند که از او تنها صدا مانده است و بس. مستبد خونریزی که هنوز داد سخن می دهد و از مبارزه با استکبار جهانی میگوید وهم زمان اراذل و اوباش را زیر عنوان نیرو های ارزشی عدالت خواه برای سرکوب هر صدای آزادی خواه و مخالفی سازمان دهی می کند ..
