چرا سخنان رضا پهلوی بیشتر مورد نقد قرارگرفت؟
سخنان تازه رضا پهلوی بر خلاف مواضع و دیگر سخنانش موجی از واکنش ها را به دنبال داشت. البته بیشتر این واکنش ها در نقد سخنان اخیر او بود. از راست تا چپ اپوزیسیون بر این سخنان خرده گرفتند و او را نکوهش کردند.اما چرا این بار این سخنان رضا پهلوی بیشتر به چشم آمد و مورد نقد ناقدان قرار گرفت.
یکم: رضا پهلوی بر خلاف دفعات دیگر که در لفافه و نوعی محافظه کاری سخن می گفت این بار صریح تر سخن گفت و این صریح سخن گفتن تا حد زیادی درون مایه های گفتمان او و مدافعان پهلوی و سلطنت را عیان ساخت.
دوم: این بار رضا پهلوی خود را در قامت رهبری بلامنازع می دید که بی نیاز از سایر جریان های اپوزیسیون به تحکم سخن گفت و نشان داد که سایر جریان های مخالف جمهوری اسلامی باید محوریت و مرکزیت او را قبول کنند و حول او جمع شوند.
سوم: در سخنان او نه نشانی از پلورالیسم و مدارا بود و نه بر دموکراسی و حقوق بشر انگشت گذاشت. گفتمان او همان گفتمان اقتدارگرایی است که اکنون سوار بر موج نارضایتی ها و اعتراضات می خواهد از نمد آن کلاهی برای خود ببافد. در واقع او شیدای گفتمان پوپولیستی است و بر این مبنا می خواهد سایر گفتمان های مترقی و دموکراسی خواه و مدافع حقوق اتنیک ها را به حاشیه ببرد و نادیده بگیرد.
فارغ از همه این مسایل جریان سلطنت طلب و مدافعان رضا پهلوی به ویژه در کردستان فاقد وزانت و پایگاه اجتماعی و مشروعیت و مقبولیت است.به دو دلیل:
۱- حافظه تاریخی مردم کردستان هیچ وقت بر دار بردن قاضی محمد و یارانش را فراموش نکرده و نخواهند کرد و این اعدام تراژیک در واقع بر داربردن خواست و مطالبه مردم بود. پس هنوز مردم کردستان کارنامه پهلوی را با اعدام قاضی محمد به یاد می آورند.
۲- جدای از اعدام قاضی محمد مساله دیگری که در کردستان در مورد کارنامه پهلوی ها خودنمایی می کند، آسیمیلاسیون فرهنگی و هویتی است که اسناد بسیاری در این رابطه منتشر شده است. در همه حوزه ها از سیاست گرفته تا فرهنگ کارنامه و پیشینه خاندان پهلوی در کردستان قابل دفاع نیست.
۳- نکته سوم اینکه هواداران و جریان های منتسب به رضا پهلوی در این سالها تمامی مخالفان و منتقدان خود را تکفیر کرده و زبان به هتک و هجو می گشایند. نه به پذیرش حق دیگری و پذیرش اصول ابتدایی دموکراسی باور دارند و نه میانه ای با بنیادها و اصول حقوق بشر دارند. سخنان و مواضع آنها در این چند سال گواه این مدعاست. جریانی که با دموکراسی و حقوق بشر سر ناسازگاری دارد و بهشت خود را در آغوش پوپولیسم می بیند.
