در شرایطی که نظم جهانی به سمت نظام دو یا چند قطبی منعطف در حرکت است،بسته به جایگاه،وزن و استراتژی کشورهای غیر قطب؛ بهترین راهبرد اتخاذ شناوری متوازن است. این استراتژی کمک می کند تا در صورتی که اولویت منافع ملی باشد،ابتکار عمل برای اتخاذ بهترین و ممکن ترین راه حل ها فراهم باشد.
چالش هایی که اکنون در سطح جهانی در جریان است،رقابتی حیاتی میان موافقان وضع موجود و مخالفان آن است. به صورت واضح آمریکا و هم پیمانانش قصد دارند نظم کنونی حفظ شود و کشورهای تجدید نظر طلب در سطوح جهانی و منطقه ای را کنترل نمایند.
به عبارتی بنا دارند از تغییر فرمول یک-چند جانبه گرایی به چند جانبه گرایی ممانعت به عمل آورند. این هماوردی در تجاوز روسیه به اوکراین،بحران انرژی، غذای جهانی و احتمالا بحران تایوان خودش را آشکار کرده است.
سناریوی پیچیده و فرسایشیِ فروپاشی احتمالی نظم مستقر و برآمدن نظم جدید، می تواند برای قدرت های منطقه ای فرصت و تهدید توأمان جدی باشد. تحلیل شرایط و برآورد از کناکنش قدرتهای جهانی،اگر به صورت واقع بینانه آنالیز نشود،قادر است خسارتهای جبران ناپذیری را متوجه منافع و حتی کیان یک کشور نماید.
اگر مکنونات و آرزوهای حکام جای برآوردِ درست رخداد ها را بگیرد،منجر به سیاستهای زیان بار خواهند شد. مسئله ای که برای نمونه در کوران جنگ جهانی دوم منجر به اشغال ایران توسط متفقین شده است.
اکنون و با اتخاذ سیاستهای یکسویه که هم نقض کنندهٔ سیاست عدم وابستگی به شرق و غرب هستند و هم از نقطه نظر درک شرایط بین المللی،ساده به نظر می رسند،کشور به سمت افتادن در تله ای می رود که ایران را وارد وضعیت خطیری می نماید.
مشخصاً حضور پوتین در تهران برای تقسیم غنایمِ بعیدِ تجاوز روسیه به اوکراین با جمهوری اسلامی نیست بلکه تماماً در راستای منافع آنها تعریف شده بود. پوتین از انزوا خارج شده بود. با وعدههای سر خرمن مانع از به فرجام رسیدن برجام شده است و از همه مهمتر تلاش برای یارگیری و سرشکن کردن هزینه های متنوع تجاوز به اوکراین با سایر کشورها می باشد. سیاست مزورانهٔ خرید پهپاد در همین راستاست؛ کشاندن پای ایران به باتلاق اوکراین!
منافع ملی ایران ایجاب می کند که با پیشه کردن شناوریِ لازم از نیازهای روسیه بهره لازم را ببرد، با غرب به توافق لازم برسد و بشدت از شراکت در بازیِ بازنده ها و هم کاسه شدن با آنها پرهیز نماید.
🆔@mousavi2025
