با ارائه آمار جالب توجه و وحشتناکی از رانتهای بزرگی پرده بر میدارد : باید توضیح داده شود که چرا در یک کشورِ به شدت وابسته از نظر فناوری ، ما باید ۱۱۱ واحد تولید خودرو ، اعم از واحدهای دارای پروانهی بهرهبرداری فعال و واحدهای در دست اجرا داشته باشیم؟! این ۱۱۱ واحد خودروسازی ، معادل کل واحدهایِ خودروسازی آلمان ، ژاپن ، آمریکا ، فرانسه ، کره جنوبی ، ایتالیا ، اسپانیا ، برزیل و ترکیه است!
ما داریم چکار میکنیم؟ چه کسی ، به چه کسی در حال خیر رساندن است؟! چرا در یک کشور باید ۱۴۴ واحد تولید سیمان وجود داشته باشد؟!
آیا مسئولان وزارت خانههای ذیربط ِ ما نمیدانند ، این هیولایی که از یک طرف منابع کشور را میبلعد و از طرف دیگر بحران کم آبی و آلودگی را ، شدت میبخشد ، نباید فرجام این کشور را رقم دهد؟
این واحدهای سیمانی حدود ِ۶ برابر واحدهای تولید سیمان در چین و کره جنوبی است! بیش از ۲۱۹ واحدِ تولید ِموتورسیکلت در این سرزمین وجود دارد!
ما آمدیم بررسی کردیم و متوجه شدیم که این تعداد واحد تولید موتور سیکلت ۲ برابر واحدهای تولیدی مشابه ، در مجموع کشورهای چین، کرهجنوبی، ژاپن، هند، بنگلادش، تایوان، مالزی، اندونزی، فیلیپین و ترکیه است، آنهم با تولید ِ تکنولوژیِ از رده خارج شده!!
واقعا نهادهای نظارتی ما ، قباحت ِ این مناسبات را نمیخواهند به رسمیت بشناسند؟! چرا حدود ۲۸۰ واحد تولید فولاد ، آنهم فقط در استان اصفهان وجود دارد؟!
چه خبر است؟ چه رانت هایی به نام ِ “تولید فولاد” ، توزیع می شود که اینها میخواهند هر سه نسل را نابود کنند، تا این رانتها برجا بماند؟!
بله پس از این مقایسهی شوکآور ، باید به این نتیجه برسیم که : اصولاً واحدهای تولیدی و صنعتی در ایران ، یک پوشش استتاری برای چپاول و غارت است
و نه تولید و اشتغال! کما اینکه به مدت بیش از ۳ دهه، مردمِ ما ، در بخشهای مختلف ِخبریِ تلویزیون ، یا روزنامهها ، از افتتاح و کلنگزنی چنین واحدهایی مطلع میشدند که : ادعا میشد ؛ موجب ِ چقدر اشتغال ، چقدر صرفه جویی ارزی و چقدر خودکفایی میشود!!
اما تحریمها که شروع شد ، معلوم شد نه از تولید در آنها اثری بوده و نه از خودکفاییِ ادعایی!! بلکه به استناد شرایط میدانیِ بازار و افشاگریهایِ اخیر ، ما ، با سولههایی روبرو بودهایم که نقش بارانداز داشتند برای : فساد اقتصادی ، چپاولِ بودجهی ملی و بیتالمال ، بنام تولید، البته برای این آقازاده و یا آن خاندان!
بله، تمساحِ اختلاس در ایران ، سی و اندی سال ، در پوسته تولید خزیده و ما را ، میدرید و ما ، درد را ، تحمل میکردیم که بالاخره روزی قرار است این تولیدات ، ناجی ما باشند! اما شد ، آنچه نباید میشد و اینها ، همه ، حاصلِ عدم شفافیتها ، عدم شایسته سالاری ، ناپاکی و بیصداقتی ، سو نیتِ همراه تظاهر به مسلمانِ متعهد بودنها و… است.
