خیزش همگانی در ایران در دمادم ورود به سومین هفته خود، امر اعتصاب به عنوان مکمل قیام همگانی را شکل داد. در حالی که برخی از فعالین و کنش گران میدانی تاکید دارند که جامعه ما در استانه انقلاب ملی – دمکراتیک است و برای دیگر اصرار می کنند که خیزش همگانی این بار در ادامه و تکامل روند جنبش های اجتماعی و خیزش های دی و آبان نشانه های از انقلاب اجتماعی در آن مشهود و تعدادی دیگر از بعد همبستگی اجتماعی و ملی آنرا مورد توجه قرار میدهند. اما در کل همه اذعان دارند که نابودی نظام آخوندی در دستور کار جامعه قرار گرفته است و به همین دلیل توازن قوا به سرعت به نفع جامعه و علیه نظام آخوندی ست.
در حال حاضر سه نکته در باره اعتصاب مهم به نظر میرسد؛
یکم – هم اکنون اعتصاب تضمین ادامه اعتراض خیابانی ست و در عین حال، سپهر اجتماعی و سیاسی به شدت تقویت و دشمن را تضعیف می کند. در روند اعتصاب، اقشار بیشتری بطور واقعی و عملی در مخالفت با نظام سرکوب و تبعیض نقش ایفا می کنند و ریزش از نظام آخوندی به حداکثر ممکن می رسد.
دوم – اعتصاب دانشجویان، معلمان، دانش آموزان و کسبه و بازاریان گام های مهم، تعیین کننده و نخستینی ست تا نیروی عظیم کار از بخش حمل و نقل، صنعت و نفت، معدن و گاز، پتروشیمی و فولاد و … در تقویت جبهه انقلاب و پیش روی آن اعلام اعتصاب کنند.
سوم – حمایت از اعتصاب کنندگان در اشکال متعدد شکل خواهد گرفت و پا به پای آن رشد خواهد یافت تا در نهایت منجر به اعتصاب عمومی گردد و ما شاهد خواهیم بود که با جنگ خیابانی و تکیه به استراتژی تهاجمی در خیابان و همچنین اعتصابات گسترده اقشار گوناگون، قیام همگانی را به نقطه بازگشت ناپذیر خواهد رساند تا در ادامه چنینی روندی، نظام پوسیده آخوندی را نابود کند.
نهم مهرماه
کانال نویسنده
