طی نزدیک به دو ماه است که روند انقلاب و جنبش همگانی سر از پا نمی شناسد. هر روز بیش از گذشته بحران سیاسی حاکمیت شدت می یابد و لایه ها و اقشار گوناگون طبقه متوسط در کف خیابان انزجار خود را از نظام آخوندی نشان می دهند و نه تنها شعار زن زندگی آزادی از جان و روح معترضین شعله ور می گردد، بلکه دورنما و چشم انداز واژگونی جمهوری اسلامی حتمی شده است.
در اصل همه ما با این پرسش روبرو هستیم که براستی توده عظیم مردم چه هنگام با این خیزش هدفمند همراه خواهند شد؟ آیا گام به گام شاهد افزایش معترضین در کف خیابان ها خواهیم بود و شدت و سرعت این همراهی و همگامی به چه عواملی وابسته است؟ میلیون ها حاشیه نشین چه هنگام با قیام همراه خواهند شد؟ عوامل عینی و واقعی فقر و فلاکت اقشار فرودست و فقیر روشن و واضح است اما عوامل ذهنی تا چه اندازه برای میلیونها حاشیه نشین مهیا شده است؟
به گفته برخی از ناظران و متفکرین ایرانی جنبش ژینا، یا همان قیام همگانی با حضور لایه های گوناگون طبقه متوسط در ایران آغاز و همچنان ادامه دارد. حال آنکه حضور توده عظیم در کف خیابان یکی از عوامل اصلی پیروزی قطعی بر دشمن است. راه کار مشارکت آن توده عظیم چیست؟ آیا نیازمند زمان بیشتری هستیم تا توده عظیم همراه شود؟ آیا با طرح شعار نان، کار و آزادی، چشم اندازی برای میلیونها فرودست روشن می شود تا با قیام همراهی کنند؟ آیا نقش اعتصاب کارگران به طور گسترده در حضور توده عظیم در اعتراضات موثر خواهد شد؟ سازماندهی محله محور قادر است نقش محرک را در محلات حاشیه ایفا کند؟ فورا باید اضافه کرد که قشر خاکستری در مفهوم رایج آن چندان مصداقی در جامعه ما ندارد چرا که تجربه خیزش فرو دستان دی و آبان را داریم. بنابراین به نظر میرسد یکی از راه ها، آغاز تظاهرات آنی و پراکنده در حاشیه است تا توده ستم کشیده فقیر همگام شود. در اصل پیوند لایه های گوناگون طبقه متوسط با طبقه فرودست در خیابان، انقلاب را به پیروزی خواهد رساند.
