به نام خداوند رنگینکمان
نزدیک به دو ماه است که کشور عزیزمان ایران از درد به خود میپیچد. در این مدت گرمای آتش و صدای گلوله به اکثر شهرهای کشور رسیده است. دو ماهی است که در دانشگاهها دانشجو تدریس میکند و استاد میآموزد. از هر دانشکدهای یک نفر زندان است و چند نفر طعم نوازش نیروهایی را چشیدهاند که قرار بود حافظ امنیتمان باشند.
در چنین روزهایی دانشگاه را تعطیل میکنند تا به تماشای مسابقهای بنشینیم که بازیکنانِ آن در غم ما لباس شادی پوشیدهاند و پایکوبی میکنند؛ و با خندههای منزجرکننده به ما میگویند بروید در کنار دوستان و خانواده گل بگوید و گل بشنوید، فوتبال ببینید و هرآنچه بر کشور گذشته فراموش کنید.
سوال ما این است برای کنار دوستانمان بودن به زندان برویم یا گورستان؟
ما اعلام میکنیم هیچ علاقهای به دنبال کردن نتایج این تیم نداریم و پیروزی را فقط برای مردم ایران میخواهیم.
