در دفاع از عشق و امید مجتبی نجفی

این اثر را که “درخت آزادی” نام دارد دانشجویان دانشکده هنر دامغان خلق کرده اند.

نقطه قوت این جنبش، همین زبان هنر است که دیکتاتوری را به چالش کشیده و زخم خورده ها را گرد هم آورده. زبان جنبش، زبان عشق ،امید و مقاومت باشد؛ همین نام های شهدایی که مدام تکرار میشوند و به زیتون نماد صلح و پیروزی پیوند میخورند. زبان عشق و امید، زبان جذب حداکثری است. زبان خلق امید و مقاومت به جای نفرت است.

امروز روز ایستادگی است و توجه کنیم در این مسیر پر فراز و نشیب نباید شبیه دیوی شویم که با او در حال مبارزه برای بازپس گیری ایران هستیم. اهمیت جنبش که در سه کلمه زن، زندگی و آزادی رویت پذیر شده به ترسیم آینده ای است که ایران را در اتحاد و تکثر تعریف کند. برای همین، زبان ما باید با زبان فرقه گرایانه و خشونت طلب جمهوری اسلامی متفاوت باشد چرا که دورنمای این جنبش ارزش هایی هستند که علیه ارزش های جمهوری اسلامی است و جمهوری اسلامی را مگر میشود بدون تحقیر سیستماتیک و خشونت ساختاری تعریف کرد؟

باید تاکید کنیم ما خشن نیستیم ما خشمگین هستیم، با حذف مخالفیم با به رسمیت شناختن همه شهروندان صاحب حق در این وطن موافقیم، ما ایران را برای همه ایرانیان فارغ از هر تعلق سیاسی و فرهنگی میخواهیم نه برای یک فرقه خاص. زبان ما، زبان هنر است، با عالی ترین مفاهیمی که اتحاد، تکثر و آزادی را تعریف کنند حرف بزنیم و به جای مماشات، مقاومت و به جای هیجان های غیر واقعی که میخواهند کار جمهوری اسلامی را یکی دو روزه تمام شده تصور کنند از سختی راه و تداوم مسیر و زمانبر بودنش بگوییم. برای همین امید من به همه نیروهای داخل کشور است که با کنش هایشان به قلب گفتمان نفرت آفرین دیکتاتوری دینی زده اند. همین دانشجویانی که خود حامل گفتمانی خلاف جهت بسیاری از رسانه های خاص و دعواهای فانتزی وار برای کیک قدرت است.