مهمترین پیام محروم کردن فعالان معلمی از مزایای رتبەبندی این است که حاکمیت می خواهد بگوید که اعتراض و حق اعتراض را به رسمیت نخواهد شناخت و به هیچ عنوان به معترضین و فعالان صنفی معلمی امتیاز نخواهد داد و فعالان صنفی بدانند اگرچه این مصوبه حاصل تلاش آنهاست باید از آن محروم شوند و بدانند که حاکمیت فقط به قشر ساکت و خاکستری امتیاز خواهد آن هم درصورتی که با حاکمیت همراه و همدل باشند و اگر آنها هم اعتراضی بکنند و خواهان به رسمیت شناختن حق اعتراض باشند از مزایایی اجتماعی محروم خواهند شد.
قرار بود رتبەبندی مزیتی باشد برای رفع تبعیض های روا داشته شده در حق معلمان، اما این مزیت نیامده خود بدل به ابزار سرکوبی شده برای معلمان معلمان معترض و ارعاب کلیت جامعه معلمان.
بعد از صدور حکم رتبەبندی آن هم به صورت ناقص و تبعیض آمیز اکنون آموزش و پرورش به صورت سلیقەای در اقدامی شگرف دست به قطع بند رتبەبندی فعالین صنفی و معترضان به عملکرد اداره کشور نموده است.
این اقدام عجیب ابزار سرکوب جدیدی به دست مدیران آموزش و پرورش داده تا بگویند کسانی که با زحمات آنها رتبەبندی تصویب و اجرا شد باید بی نصیب بمانند و کسانی که عافیت طلبی را برگزیدند در رتبەهای بالا قرار بگیرند تا تبعیض به شکل خشونت بارتری بازتولید شود.
بازتولید خشونت و سرکوب با ابزار رتبەبندی مانند همه مکانیسم های سرکوب بی اثر خواهد ماند چون امروز جامعه معلمی آگاەتر از آن است که به این مزایا خشنود باشد یا قطع این بند بتواند ابزار تنبیهی اثر گذار باشد.
یکی از معلمین همراه کانال
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان
