به دختران سرزمین ما حمله تروریستی کرده اند. همانها که خون به دل میرزا حسن رشدیه بنیانگذار نخستین مدرسه در ایران کردند. او را با شدیدترین آزارها خواستند منصرف کنند تا بساط منبر و مکتبشان را به هم نزند. میرزا مقاومت کرد و پیروز شد.
نسل دشمنان میرزا حسن زنده اند. همانها که به زنان سرزمینمان اسیدپاشی کردند؛ معترضین را به زندان اندختند و عاملین این جنایت آزادانه گشت میزنند و گستاخانه کودکان دانش آموزمان را مسموم میکنند. آنچه که در قم و بروجرد رخ داده، جنایت است و مصداق عمل تررویستی برای تکثیر وحشت است.
قبیله تحجّر با همدستی حاکمیّت مستبد میخواهد انتقام نافرمانی مدنی در برابر قانون ظالمانه حجاب اجباری را از دختران دانش آموز بگیرد. نقش حاکمیت چیست؟ همدستی. هدفش چیست؟ میخواهد بگوید اگر من نباشم این هیولاها شما را میخورند. از سویی این حربه وحشت افکنی را در مقابله با موج جدید نافرمانی مدنی که با گرم تر شدن هوا راه خواهد افتاد موثر میداند. در نتیجه اینها نه خودسرند نه جدافتاده از حاکمیت؛ اینها خود حاکمیّت اند. ابزار ترس افکنی و مرعوب سازی اند.
تروریستها آب در هاون می کوبند. این موج زنانه سر ایستادن ندارد. دودمان استبداد دینی را به باد خواهد داد. نه اسیدپاشی تان جواب داد، نه نیکا و سارینا کشی تان، نه چشم کور کنی تان، نه حملات شیمیایی به دختران عزیز هموطنمان جواب خواهد داد. موی دختران، عطر زنان، بدن و ذهنشان چون کابوسی برای شما خواهد بود. به این کابوس تا نابودی استبداد دینی عادت کنید.
کانال نویسنده
