۴۴سال از برپایی این حکومت میگذرد. مطالبات زیادی ایجاد شده و یا گسترش پیدا کرده چون هیچکدام پاسخی نگرفته.
اگر در خصوص حقوق و معیشت بازنشستگان نظر بدیم و به بقیه هم کاری نداشته باشیم( که اینهم غیر ممکن است. مثلا در خصوص آلودگی هوا و یا بیکاری و عدم امنیت فرزندان و نوه هامون نمیتوانیم ساکت باشیم)،
خوب، کدام مورد از مطالبات با طومار و نامه نگاری حل شده ؟ کدام مورد رای را به بازنشسته دادند؟ کدام درمان را رایگان کردند؟ کدام هزینه سبد معیشت را که به ۳۰ میلیون تومان رسیده تامین کردند؟
روسای صندوقها و کانونها کدام تقاضای کتبی بازنشستگان را پیگیری و به نتیجه رسانده اند؟
کدامیک از نمایندگان و یا روسای مجلس به واقع پشت بازنشستگان آمدند؟
دوباره نامه بنویسیم به قالیباف؟؟
نامه بنویسیم به رییسی؟؟
نامه بنویسیم به خدایی و صادقی و…؟
این نامه نگاری باعث خوش خوشانشان میشود چون چند ماهی وقت میگیرند و خیالشان راحت میشود که فعلا سر بازنشسته را گرم کرده و صدایش بلند نمیشود.
تاریخ را بخوانیم . هر وقت چندتا تجمع بزرگ و سراسری داشتیم بلافاصله یک عقب نشینی کوچک داشته اند( گرچه با زیرکی و افزایش قیمتها دوباره از جیبمان برداشتند، چون ما راضی به چند درصد بودیم و نه سبد معیشت) .
اینها امتحان خود را پس داده چون جلوی ما صحبت از تکریم بازنشسته و در خلوت زیر ننگین ترین مصوبات علیه ما را امضا میکنند.
اگر هم جلسه ای گذاشته میشود باید با حضور نمایندگان مستقل بازنشستگان باشد که پشتشان قوی است و کوتاه نمی آیند و بله قربان گو نیستند و بازنشسته را در جریان ریز مذاکرات میگذارند و سیاستهای حکومت را توجیه نمیکنند!
باز هم خود دانید!
#فقط_کف_خیابون_بدست_میادحقمون
#حقوق_سبدمعیشت_افزایش_با_نرخ_تورم
شورای بازنشستگان ایران
