هدف جمهوری اسلامی مشخص است: پایان روایت ظلم
جمهوری اسلامی از هویت خانواده های دادخواه ترس دارد. چون رویت پذیری این رنج، از جنس آرمان است نه از جنس فاند. برآمده از سرشت آزادیخواهانه است نه بازی در معادله قدرت. و چقدر ما برای تحقق ایران آزاد به آرمانهای اصیلی که هنوز کالایی برای مبادله نشده اند، نیاز داریم. در سالهای گذشته، کمر گفتمان حقوق بشر را فاند محوری و جایزه های نمایشی شکست، اما هراس اصلی جمهوری اسلامی از همین مادران دادخواه است، انگشت های پیروزی نشان که بر قدرت رنج سوار شده و نظام ستم را نشانه رفته اند.
جمهوری اسلامی مشتاق جنگ داخلی است. اما در طول جنبش زن، زندگی و آزادی هر چه کرد نتوانست. چرا که اصل این جنبش بر مقاومت مدنی و بر همبستگی شهروندی بود؛بر نشانهای همین شهروندان عادی. پس جمهوری اسلامی اگر دانشگاه و دانشجویان را تحت شدیدترین فشارها قرار داده، اگر اجتماع صنفی و مدنی را تحمل نمیکند، اگر از یک نشست مجازی مخالفین داخل هراس دارد، چرا به قلب خانواده های دادخواه نزند که حامل اصیل ترین آرمان انسانی اند.
جمهوری اسلامی، هراسناک، بر هر آنچه که “اجتماع”، “تداوم” و از جنس “آرمان” در داخل کشور باشد،حمله میکند. جمهوری اسلامی از خط و نشان های دولتهای غربی هراس ندارد، چرا که خوب میداند سرکاری است، اما از همبستگی شهروندی به شدت میترسد؛از هر کلمه ای و تصویری که بوی آزادی دهد. طبیعی است بر خانواده های دادخواه عرصه را تنگ تا این پیام را بدهد روایتگری ممنوع. روایت شهروندان، خواب جمهوری اسلامی را آشفته میکند. حالا که کشته بر کشته افزوده شده آن مطلب انتقادی چند روز پیش را یادآوری کنم وقتی شما زیر ضربید گفتن اینکه”میبخشم و فراموش نمیکنم” بی معنی ترین است.
کانال نویسنده
