مسأله اصلی، زندانیان، خانواده دادخواهان، وتداوم سرکوب است
اینجا ایران است یا فلسطین؟ ایران تحت سلطه جمهوری اسلامی است، روستای زنده یاد جواد حیدری است. به کودکها گاز اشک آور میزنند. از مزارها میترسند، از یاد کردن ها هراس دارند. همزمان رییس دولت جمهوری اسلامی در تریبون سازمان ملل از مهد آزادی سخن میگوید. تصاویر برای ما غریبه نیستند اما نباید عادت بشوند. این تصاویر مایه وهن هر سیستمی است. نه اینکه تازه باشند اما شدت تکرار دارند.
در شبکه های اجتماعی هم بعضاً بحث های انحرافی کم نیستند. در کنار مزیت شبکه های اجتماعی، شواف تک چهره ها به هر قیمتی برای نشستن بر مرکز توجه یک معضل بزرگ است. این در حالی است که در آستانه سالگرد باید تمام توجه به سوی خانواده قربانیان جلب میشد. اینجاست که صورت مسأله های اصلی گم میشوند و مسایل انحرافی برجسته.
واقعیت این است مسأله اصلی ما دهها زندانی، فشار مستمر بر خانواده دادخواهان و تداوم سرکوب است اما هنوز روش تمرکز بر مسأله اصلی را یاد نگرفته ایم. طبیعی بود جمهوری اسلامی در آستانه سالگرد، بر مزارها تمرکز کند، چون مزارهای شهدا کانون تداوم اعتراض بودند پس تمام توان خود را از ماهها پیش بر خاموش کردن این کانون اعتراض گذاشت. از بازداشت تا تهدید و احضار خانواده های قربانیان. جمهوری اسلامی خوب میداند رنج اصیلی که با فاند مبادله نشده چقدر توانایی بسیج معترضان را دارد، پس در کنار سرکوب دانشگاه و برخی نهادهای دیگر خانواده دادخواهان را هدف قرار داد.
متاسفانه عدم مسئولیت پذیری در شبکه های اجتماعی از سوی برخی افراد باعث راه افتادن بحث های انحرافی در سالگرد یکی از خونین بارترین جنبشهای اجتماعی در ایران شد. تک چهره ها،تشنگان جلب توجه هم غیرمستقیم در فشار به خانواده های قربانیان نقش دارند. هنوز هم بسیاری کنشگران درنیافته اند مسأله اصلی جای دیگری است و نباید به نمایش های چهره های وقت تلف کن اهمیت داد.
آنچه که بر سر خانواده های قربانیان در این چند ماهه آمده جدید نیست، اما وقیح تر و عریان تر شده. خانواده های دادخواهان به حمایت و توجه بیشتری نیاز دارند. آنها در رنج دایمی اند. حتی فرصت سوگواری هم ندارند. از ماه منیر مادر کیان پیرفلک چه کسی خبر دارد؟ موردها کم نیستند. جنبش دادخواهی یکی از کانونهای مهم تداوم اعتراض در جنبش زن،زندگی و آزادی است. برای همین تمرکز جمهوری اسلامی بر این کانون شهروندی است و از مزار به عنوان زبان ارتباطی یادآور و بسیج کننده میترسد. این گازهای اشک آور هم از ترس است. ترس از رنج اصیلی که میتواند محور همبستگی شهروندی شود. در پیروزی جنبش ها تمرکز بر مسایل اصلی به جای فرعی نقش عمده دارند.
تلگرام نویسنده
