چند روز از دریافت جایزه نوبل صلح توسط فرزندان نرگس محمدی در نروژ می گذرد. پیام نرگس که از زبان فرزندانش شنیده شد، بسیار تاثیر گذار و با فروتنی در مقابل جنبش زن، زندگی، آزادی و تمام زنان مبارز و آزادیخواه ایران بود.
گفتنی ها گفته شده اما حواشی بسیار این جایزه هنوز در فضای رسانه های ایرانی جریان دارد.
از همسر نرگس، تقی رحمانی که از این فضای رسانه ای (سوء) استفاده و دیدگاه های اصلاح طلبانه خود را در زمینه جنگ غزه و تحریم ها بیان کرد انتقادات فراوانی شده است.
از لباس مژگان شجریان و بخصوص از آوازخوانی گلشیفته فراهانی، مهسا وحدت و مژگان شجریان در ضیافت شام هم ایرادات فراوانی گرفته شده است.
در مورد ترکیب مهمانان این مراسم هم انتقاد شده که چرا این همه زن حضور داشتند! و چرا از سران اپوزیسیون کسی در این مراسم دعوت نشده بود!
در این فضای آلوده آنچه که بیش از همه به چشم می آید، نگاه زن ستیز و جنسیت زده به این مراسم و این جایزه است. آن هم نه از سوی حکومت که دچار خفقان است و در مورد این جایزه سکوت اختیار کرده، بلکه از سوی نیروهای خارج کشور که عمدتا هم مخالف رژیم آخوندی هستند، در این زمینه هم نوایی و همدستی عجیبی با رژیم از خود بروز میدهند.
اینان نرگس را «متعلق» به تقی رحمانی می دانند و گفته های او را به پای نرگس می نویسند. اینان هنوز استقلال فکری و نظری زنان را به رسمیت نمی شناسند. انگار نرگس به دلیل همسری تقی رحمانی باید جوابگوی نظرات آقای همسر باشد.
اینان آوازخوانی مژگان شجریان و انتخاب ترانه مرغ سحر را -که چه بخواهیم یا نه، تبدیل به ترانه ای ملی و سلحشورانه شده- به سخره می گیرند. اینان آواز خوانی آن سه زن را که از هنرمندان ایرانی هستند، مادون شان و مایه خجالت ما ایرانیها! میدانند و با انواع ناسزاها از آن صحبت می کنند.
ممکن است کسانی بگویند بهتر بود این طور و آن طور نمیشد و یا این حرف و آن حرف زده نمیشد، اما بهتر است به جای این همه نسخه های حاضر و آماده، توجهی به اهمیت این جایزه برای جنبش زن، زندگی، آزادی و مبارزه زنان ایران می کردند.
به نظرمن این همه نفرت پراکنی چیزی نیست جز دشمنی پیدا و نهان با زنان، با جنبش زن، زندگی، آزادی و همصدایی با حکومت زن ستیز جمهوری اسلامی.
