بیانیه
از بدو تولد اینترنت این بزرگترین سیستمی که تاکنون به دست انسان طراحی شده، حکومت آنرا بعنوان یک تهدید امنیتی تلقی کرده و با ایجاد شورایعالی فضای مجازی یک نهاد کنترلگر سایبری را سازمان داده است. همچنین “کارگروه تعیین مصادیق مجرمانه” مسئولیت نظارت بر فضای مجازی و پالایش محتواهائی که مورد پسند حکومت نیست را برعهده دارد و هربار با ارائه طرح های رنگارنگ از جمله “طرح صیانت” علیه بقایای اینترنت و شبکه های اجتماعی عمل کرده اند چون میدانستند همین حداقلی هم که از آن باقیمانده، نوری به تاریکخانه آنهاست، چشمشان را آزار میدهد، از نور میترسند، چون در تاریکی رشد میکنند. تمام ماجرا همینجاست.
میدانستند که بالاخره جنگ سرنوشت سازی با مردم دارند چرا که هرچه اینترنت را بر آنها محدود میکنند راضی نمیشوند!! مردم البته میدانند حکومت ازچه میترسد!!
در جهانی که سرعت و کیفیت اینترنت هر بار بهینه و گسترده تر میشود ، در ایران وضعیت اینترنت زیر اراده فیلترینگ حکومت به حداقل های بی کیفیت و کم سرعت خانگی رسیده و در برخی مناطق هر بار بر حسب “مصلحت” یکسره قطع میشود.
این وضعیت همراه با اوجگیری اعتراضات عمومی در سطح جامعه علنا و بی پرده بخشی از سیاست سرکوب عمومی ست.
شبکه های ارتباط اجتماعی برای برملا شدن آنچه که صاحبان قدرت، دور از چشم مردم میکنند، هول و هراس را در میانشان دامن میزند.
محدودیت، کنترل و قطعی اینترنت تعرض به حقوق مردم و بخشی از سیاست سرکوب بمنظور صیانت از صاحبان قدرت و ثروت در مصون ماندن از افشاگری در شبکه های اجتماعی ست.
قطع اینترنت و ایجاد فضای بسته و تحت کنترل بمنظور جلوگیری از مشارکت و مداخله گری مردم برای ممانعت از انعکاس مقاومت و مبارزاتی که در سطح جامعه جریان دارد، موجب اخلال در زندگی و آسیب به شیرازه و ساختار جامعه مدنی از بیکاری کسب و کار میلیونها نفر تا آسیب به روند نیازهای جاری مردم شده و مصداق واقعی تخریب امکانات زندگی ست.
اینترنت و گردش آزادانه و بیقیدوشرط اطلاعات بعد از نیازهای بیولوژیک جسمی، بمثابه اکسیژن روابط اجتماعی است و قطع، محدودیت ، کنترل و سرعت پائین آن، احساس خفگی در شیرازه جامعه بلحاظ سیاسی ، اقتصادی و اجتماعی ست.
مطالبه تبادل و گردش آزادانه و تضمین شده اطلاعات در جهان امروز یک حق بدیهی شهروندی ست و اخلال عامدانه در آن باید جرم تلقی شود.
شورای بازنشستگان ایران
