عبدالله ناصری
یکی را سال ها از نزدیک می شناختم به واسطه ازدواج پسر فاسد و مفت خوار او با دختر یکی از نویسندگان متعهد انقلاب، یعنی مرحوم استادم مهدی مشایخی.
خانم دکتر سوگل(سمیه) مشایخی، شاعر، نوازنده، نقاش، روانشناس که در فضای مجازی پرشهرت است و به خاطر فساد، اعتیاد و سرقت متعدد آقازاده رازینی از او جدا شد.
دوم، محمد مقیسه ای، قاضی پرونده
خودم در جنبش سبز که قصد داشت
مرا بشکند و نهایتا در بدوی حکم پنج
سال داد. مکرر می گفت “حرف رهبر
فصل الخطاب همه چیز است” که به
او پاسخ دادم در قانون اساسی چنین
چیزی نداریم. قاضی قاتل مزدوری که
در عین حال شلخته بود و وزین نه!
خیلی بر رهبر و حسن ختام او تأکید
داشت که نهایتا این آیه قران (۲۸/کهف) را خواندم:
وَلَا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ وَكَانَ أَمْرُهُ فُرُطًا
یعنی:
“و از کسی که دلش را [به سبب کفر و طغیانش] از یاد خود غافل کرده ایم و از هوای نفسش پیروی کرده و کارش اسراف و زیاده روی است، اطاعت مکن”.
چهره بر افروخت قاضی مقیسه
عبرتی از این ترور- که می تواند یک
توطئه حکومتی باشد- هشداریم:
با توجه به فضای ملی و جهانی علیه
اعدام پخشان عزیزی، مراقب باشیم
تا با اتهام جدیدی، آن بانو بر سر چوب
دار ننشیند.
