گروهی از شهروندان، از جمله برخی چهرههای شناخته شده، فراخوانی دادهاند برای سالگرد ۲۵ بهمنماه، تا در این مناسبت به تداوم بیش از ۵۰۰۰ روز حصر بدون محاکمهی مهندس موسوی و خانم رهنورد اعتراض کنند. به نظرم نفس این حرکت بسیار ارزشمند است و شاید تا همینجا هم بسیار به تأخیر افتاده و باید از سالها پیش و ای بسا همان زمان که دولتهای اعتدال مدام با وعدههای «کلید رفع حصر» از مردم رای میگرفتند این مطالبه به صورت جدی طرح و پیگیری میشد.
با این حال، گمان میکنم شیوهی طرح فعلی، دستکم دو ایراد دارد که با اندکی اصلاح میتواند هم از نظر ماهیت و هم از نظر ابعاد مساله به کلی دگرگون شود.
ایراد نخست، شخصیسازی یک مسالهی تماما سیاسی و یک ایراد بزرگ در نوع حکمرانی کشور است. این حصر و زندان بدون محاکمه، مشتی نمونهی خروار از وضعیت عدالت و دادگستری در کشور ما است که هرچند در مورد محصورین، حتی بدون برگزاری یک دادگاه فرمایشی بروز پیدا کرده، اما به همین عزیزان خلاصه نمیشود. وجود انبوهی از زندانیان سیاسی در کشور ما نشان میدهد که حتی برگزاری دادگاه هم تا چه میزان تحت تاثیر بیعدالتیهای سیاسی است و اساسا ما نه با یک ظلم شخصی، بلکه با یک بحران استبداد سیستماتیک و نقض گستردهی حقوق شهروندی و سیاسی مواجه هستیم.
از سوی دیگر، تمرکز بر نام محصورین، این شائبه را ایجاد میکند که گویی باقی زندانیان سیاسی مورد نظر معترضان قرار ندارند و مساله در یک سهمخواهی شخصی یا گروهی خلاصه شده. همین شائبه سبب میشود باقی جریانات سیاسی و یا حتی خانواده باقی قربانیان سیاسی نتوانند مستقیما در این فراخوان مشارکت داشته باشند.
به گمان من، اگر طراحان فراخوان اخیر، سالگرد ۲۵ بهمن را، به عنوان یک روز نمادین برای اعتراض به «تمامی احکام سیاسی» در نظر بگیرند و خواستار «آزادی تمامی زندانیان سیاسی» شوند، در وهلهی نخست، مساله را از یک «مطالبهی شخصی» به ابعاد اصلی و سیاسی آن ارتقا خواهند داد، و از سوی دیگر، میتوانند از تمامی جریانات و گروههای سیاسی دیگر دعوت کنند که در آن روز، به هر طریق ممکن و با انواع خلاقیتهای اعتراضی که از حرکات خودجوش این سالها سراغ داریم نسبت به احکام غیرعادلانهی زندانیان سیاسی اعتراض کنند.
پینوشت:
طرح ایدهی اولیهی این فراخوان را از اینجا ببینید.
برای مشاهدهی همراهی برخی چهرههای دیگر میتوانید اینجا – اینجا – اینجا – را ببیند.
کانال «مجمع دیوانگان»
.
