آقای خامنه ای در باره مذاکرات جاری ایران و آمریکا گفته اند:
“به گفتگوهای عمان نه به صورت افراطی خوشبین نه به صورت افراطی بدبین هستیم
در برجام به اشتباه کشور را شرطی کردیم؛ این اشتباه نباید تکرار شود.
مسائل کشور را به این گفتوگوها گره نزنید
سرمایهگذار وقتی میبیند که کشور منوط به مذاکره است، سرمایهگذاری نمی کند.
بالاخره کاری و حرکتی است که تصمیمگیری شده و در قدمهای اول هم خوب اجرا شده است. البته به طرف مقابل خیلی بدبین هستیم اما به تواناییهای خودمان خوشبین هستیم.
فکر می کنم حتی بانوان پرده نشین که کمتر از اوضاع دور و بر خود باخبرند نیز مفهوم این رتوریک و سخن پراکنی آقای جمهوری اسلامی را درک می کنند.”
امروز همگان می دانند که زمام ریز و درشت امور این کشور در دست یک نفر است و همه مقامات دیگر، صفرها و لعبتکانی هستند در دست لعبت باز.
همه می دانند که کل مسائل کشور نه گره خورده به مذاکرات بلکه گره خورده به اراده و خواست یک حاکم نامسئول است که توهم خدایی و اربابی دارد و ملت را به مثابه رمه ای بی اختیار می داند و دیگر مدیران کشور، بنده بله قربان گوی او و در زمره بی شخصیت ترین مدیران و مسئولان یک نظام سیاسی هستند.
این که بخش وسیعی از ملت به قدرتهای بیرونی به عنوان منجی می نگرند و از هر گونه مذاکره ای که به بقای نظام یکهسالار و ارباب و رعیتی جمهوری اسلامی بیانجامد، افسرده و نگران می شوند، حاصل شناخت دقیق آنها از ماهیت لویاتان و هیولای نظام است که لازم نمی دانند نگران عوارض ویرانگر یک جنگ باشند.
به نظر می رسد دیگر حنای رتوریک و ادبیات به ظاهر پیچیده و چند وجهی آقا رنگی نداشته باشد و به زودی سوت پایان این بازی سی و چند ساله که به فقر و فلاکت و ویرانی یک کشور بزرگ و ثروتمند انجامیده است، به صدا در آید.
