روز پرستار در ایران، بهانهای شده برای تبریکهای ظاهری و عکس یادگاری مسئولان، در حالی که واقعیت بیمارستانها و مراکز درمانی چیزی جز فشار، فرسودگی و کمبود شدید پرستار نیست.
پیامهای تبریک رسمی هر سال تکراری و پوچ است؛ مدیران و نهادها حتی زحمت ارائه برنامه و اقدام واقعی برای حل مشکلات پرستاران را به خود نمیدهند. سالها وعده و سخنرانی دادهاند، اما در عمل پرستاران همچنان گرفتار اضافهکاری اجباری، حقوق پرداختنشده و شرایط طاقتفرسا هستند.
کمبود شدید نیروی پرستاری در کلانشهرها و شهرستانها، فشار کاری طاقتفرسا و بیماریهای ناشی از فرسودگی شغلی را به یک بحران سیستماتیک تبدیل کرده است. پرستاران از یک سو با بیتوجهی مدیران و وعدههای تکراری مسئولان مواجهاند و از سوی دیگر باید روزانه جان بیماران را نجات دهند.
جامعه پرستاری دیگر به پیام تبریک و قدردانیهای ظاهری رضایت نمیدهد؛ آنچه سالهاست طلب میکند، حقوق واقعی، استخدام کافی، امنیت شغلی و کاهش فشارهای روزانه است. تداوم این وضعیت نه تنها سلامت پرستاران را تهدید میکند، بلکه کیفیت مراقبت از بیماران و امنیت عمومی سلامت کشور را در خطر جدی قرار داده است.
کارشناسان هشدار میدهند: هر سالی که مسئولان با وعدههای تکراری بگذرد، هزینه آن را پرستاران و مردم عادی با رنج و خطر جانی و مالی پرداخت میکنند. نظام سلامت بدون حمایت واقعی از پرستاران، عملاً در آستانه فروپاشی است.
