مطهره گونهای
۲۴ آبان سال ۱۳۹۸ قیمت بنزین دو برابر شد و این تنها عامل اعتراضات سراسری آبان نبود. دروغ، تحقیر مردم و حذف «سوژگی و فردیت آنها» ذیل ساحت سیاسی، خشمی «اصیل» را برانگیخت که آگاهانه به تمامیت ج.ا اعتراض میکرد. و حکومت نه فقط به دست و پا که به سر صدها انسان شلیک کرد…
در بحبوحه انقلاب مجارستان، بهعنوان یکی از کشورهای اقماری شوروی خروشچف، هانا آرنت، به نقل از یکی از دانشجویان موثر در جریانات انقلابی میگوید :«مردم از بحران معیشت و فقر بیامان به ستوه آمدهاند. اما آن چیزی که جنبش دانشجویی را به عنوان پیشاهنگ با سندیکاها و کارگران و سایر اقشار مردم جهت اعتراضات خیابانی متحد کرده، “خشم” از سالها پنهانکاری حکومت در توضیح حوادث و فجایع و رخدادها و در اصل “فقدان آزادی تفکر و اندیشه” است.»
بنابراین اعتراضات خونین آبان ۹۸ را صرفا نمیتوان با عباراتی همچون «شورش گرسنگان و پابرهنگان» توصیف کرد و تقلیل داد.
این «توده/امت گرایی»حاکمیت نسبت به ملت، آنان را به خیابان کشانده بود. اینکه نه «شهروند» و نه انسان و یک فرد ایرانی که صرفا «جز کوچک و بیمایهای» از امت اسلامی اند! امتی که با یک اشارت «رهبر و پیشوا» سرنوشت و زندگیشان دستخوش تحولاتی عمیق و سترگ میشود، بی آنکه نقشی در تعیین آن داشته باشند.
چرا که کلام رهبر، عاری از هرگونه نقص و نقض است و نباید و نمیتواند خطا باشد. اینگونه است که مردم اگر اعتراض کنند و به جای خود، پمپ بنزین را آتش بزنند، شرور و فتنهگر خوانده میشوند و مستحق مرگی خونبار و فجیع خواهند بود.
سپس ابزارهای ارتباطی را که منجر به شکل گرفتن هرگونه تجمع ثمربخش میشود، بطور کامل مسدود میکنند. تا جایی که نظیر آن در تاریخ وجود ندارد.
تخطئه هویت شهروندی در تصمیمگیریهای خرد و کلان نیز به وسیله «قطعی کامل اینترنت» و انسداد خطوط ارتباطی برای جلوگیری از روایتگری و تهیه گزارش و تسری اعتراضات به تمام شهرها تکمیل میشود و حالا نه تنها معیشت، که «اصل نظام» و حکمرانی، هدف شعارها و اعتراضات است.
خشم جاری در خیابان، اصیل و به هنگام است. بدیهی است که حاکمیت احساس خطر کند و میان بد و بدتر، یعنی میان بازداشت فلهای و قتل عام، دومی را انتخاب کند.
پس صدا را خفه میکند، معترضان را به گلوله میبندد و عوامل اصلی را شناسایی و بازداشت میکند.
سرکوبی تمام عیار با مشی اصلاح طلبانه! که نهایتا عنصر خیابان نیز مصادره شود و به خوشامد «پیشوا» به محل تبلیغات حکومتی بدل گردد و امید تخدیری به خوردمان بدهند تا برخون سنگفرشها چشم ببندیم.
اما خشم اصیل به آزادی میرسد و روز آزادی نزدیک است…
